| Peru | | ||||||||||||||||
Donderdag 22 oktoberSightseeing SantiagoDe laatste echte vakantiedag… Balen! Santiago heeft weinig spectaculairs te bieden, de Lonely Planet schrijft vooral over lekker eten en drinken in de restaurantjes in de wijk Bellavista. En dus volgen we de wijze raad van onze reisbijbel voor de laatste keer op. Dit keer heeft de Planet gelukkig gelijk en we belanden dan ook op een aantal gezellige terrasjes.We doen nog wel een stukje sightseeing; we bezoeken de mercado artesenal voor de vele souvenirs, de mercado central dat bekend staat om de voortreffelijke en verse vis, en we gaan nog met de kabelbaan de berg San Cristóbal op om van het uitzicht op Santiago te genieten, maar helaas valt dit door twee dingen in het roet. Ten eerste is er een staking gaande waardoor we alleen het eerste kabelbaantje kunnen nemen en niet de tweede die verder omhoog gaat, en ten tweede hangt er veel bewolking en smog boven Santiago. We gaan dan ook snel weer naar beneden en belanden nogmaals in Bellavista op een leuk terrasje. Ons laatste Chileense wijntje… Vrijdag 23 oktoberWeer naar huis...Twee maanden lang zijn we onderweg geweest. Vier landen hebben we bezocht, we hebben veel gezien en gedaan en we hebben van dag tot dag geleefd. Daar gaat vandaag helaas een eind aankomen. We gaan Zuid-Amerika verlaten. ’s Middags staan we bij de gate te wachten totdat we in het vliegtuig mogen. Tussen alle passagiers lopen twee zeer indrukwekkend gekleede politieagenten rond; elleboogbeschermers, kniebeschermers, scheenbeschermers, een kogelvrij vest en een strakke blik. Minder indrukwekkend zijn de twee pluizige golden retriever-achtige honden waarmee ze lopen. De agenten laten de zachtaardige goedzakken aan willekeurige tassen snuffelen om verboden etenswaren en drugs op te sporen en enthousiast rennen de honden rond.
Vijf minuten later komen er twee personen van de douane op de man afgelopen met het vriendelijk verzoek of de man mee wil komen. Dus toch. Tot zover interessant. Nóg interessanter wordt het als één van de honden de opdracht krijgt aan onze rugzakken – die op de grond staan – te ruiken. Aandachtig gaat de neus van de hond over Martijn’s rugzak, maar daar is hij zo mee klaar. Mijn rugzak is nl. veel spannender. De hond ontpopt zich als een ware superspeurneus en elk naadje, elke rits en elk vakje van mijn rugzak wordt feilloos en doordringend besnuffeld. Minutenlang. Vervolgens trekt de agent de hond met moeite los van mijn rugzak en hij loopt weg. Naar de andere agent met de hond. Er worden wat bevindingen doorgespeeld – spannend! – en ja hoor, ook agent nummer twee komt zijn hond even laten snuffelen. En dat is liefde op het eerste gezicht… met mijn rugzak. Het duurt even, ik heb ze al een tijdje niet meer gebruikt, maar ineens beginnen mijn hersencellen te ratelen en krijg ik een helder moment. Ondertussen onderbreekt agent nummer twee de prille romance van zijn hond met mijn rugzak en loopt weer terug naar agent nummer één. In spanning wachten we af. Zou de douane mij nu ook op komen halen net zoals die andere man?
Ik ben natuurlijk de hele week op stap geweest met een zakje hondenkoekjes in mijn rugzak en dat ruiken de honden. Sterker nog, later blijkt zelfs dat er nog een los koekje onderin mijn tas zat... Goede neuzen hebben die honden, maar wat een grap. We wachten vervolgens nog even af, maar er gebeurt maar weinig. De agenten zien blijkbaar geen reden om – net zoals bij de man met de koffer – iemand van de douane op mij af te sturen. Ergens best wel jammer, ik heb immers niets te verbergen en het leek me wel leuk om de gezichten van de douanebeambten te zien als het hondenkoekje tevoorschijn was gekomen. Maar ach, we hebben er in ieder geval wel weer een leuke andekdote bij. Even later kunnen we – zonder problemen – boarden en laten we Chili achter ons. Zaterdag 24 oktoberWeer in NederlandOnderweg in het vliegtuig denken we aan de afgelopen 2 geweldige maanden. Wat hebben we een ongelooflijk leuke tijd gehad en veel hoogtepunten gezien; Machu Picchu in Peru, de adembenemende landschappen in het zuidwesten van Bolivia, de evenzo prachtige landschappen in Argentinië en het noorden van Chili en natuurlijk het mysterieuze en afgelegen Paaseiland... Wat zal het wennen zijn in Nederland. Op naar de onderbroeken strijken, met wattips de hoekjes van de kamer schoonmaken en de stoep stofzuigen... *bleh*.
|
||||||||||||||||
Totdat een van de twee honden even later wel heel lang blijft snuffelen aan het koffertje van een man. De agent met de hond loopt na een tijdje weer door – ik vraag me nog af waarom er niets gedaan wordt – maar dan mag de andere hond ook nog eens aan de koffer snuffelen. Hond nummer twee blijft ook verdacht lang snuffelen en krast zelfs met zijn poot over de koffer. Een teken dat er toch wel iets met de koffer aan de hand is. Maar ook deze agent loopt weer door. Het is duidelijk dat de honden iets ruiken in de koffer, maar er wordt helemaal geen actie ondernomen. We vinden het maar vreemd. 
Mijn heldere moment deel ik met Martijn, die daarop in lachen uitbarst. Speurhonden van de douane op zoek naar allerlei verboden middelen, die gigantisch verheerlijkt raken door de geur die uit mijn tas komt… De niet te weerstane geur van… hondenkoekjes! 