Argentinië

Zondag 27 september

Op weg naar Salta

Zou je denken dat we inmiddels wel genoeg mooie landschappen gezien hebben, de rit van San Pedro naar Salta is ook schitterend! Sterker nog, deze rit gaat de boeken in als de mooiste busrit ooit. Met wijd open ogen volg ik dan ook het landschap waarin we rijden; besneeuwde bergtoppen, vicuña’s, lama’s, groene meertjes, zoutvlaktes, vulkanen... Geen slaap voor mij dus.

Bij de grens van Argentinië krijgen we weer een mooi stempeltje bij en ondertussen proberen we van medereizigers die een Planet of ander reisboek hebben wat info los te peuteren. We weten nl. helemaal niets van Salta – ja, dat de omgeving erg mooi is – maar we hebben geen idee waar te slapen, wat te doen, hoe lang te blijven en wat de wisselkoers is. Eigenlijk best spannend zo.

Als we de hoogste pas over zijn en we via een weg vol haarspeldbochten weer gaan afdalen verandert het landschap met de minuut. Het wordt steeds groener, we zien gekleurde bergen, waaronder de 7-kleurige heuvel, en langzaam ook de eerste dorpjes.

’s Avonds laat komen we in Salta, gelegen op 1200 m, aan. We zoeken het hostel op wat we in een van de reisgidsen hadden uitgezocht en moe maar voldaan duiken we na een heerlijke – en vooral normale – douche ons bed in.

Maandag 28 september

Culinair hoogstandje Salta

Ons eerste doel van vandaag wordt een Lonely Planet van Argentinië scoren, wat in het geheel niet mee blijkt te vallen. Van de ene boekhandel worden we naar de andere gestuurd en er staan boekenkasten vol met Planets van Peru, Bolivia en Chili, maar geen één van Argentinië.

Na heel Salta te hebben gehad vinden we uiteindelijk in de 7de boekhandel een Planet, en jawel, ook nog eens de goede. Al met al heeft dit geintje ons de hele ochtend gekost maar desondanks heeft het wel wat sightseeing Salta opgeleverd. Salta komt op ons heel westers over, veel winkels en veel leuke cafeetjes afgewisseld met mooie koloniale gebouwen. Minder mooi is het weer; het is zwaar bewolkt en erg koud. Het zou me niets verbazen als we voor het eerst van deze vakantie regen krijgen...

We zoeken een gezellig cafeetje op en nemen een heerlijke kop koffie; hier weten ze hoe ze die moeten zetten! Ondertussen zoeken we wat informatie in de Planet en we komen tot de conclusie dat we voor 3 dagen een auto willen regelen om de omgeving te bekijken. Maar eerst moeten we alvast de bustickets regelen voor de rit terug naar San Pedro.

Dus we gaan naar het busstation. Helaas komen we hier voor een serieus probleem te staan; er rijden maar op 3 dagen, te weten dinsdag, donderdag en zondag, bussen naar Chili. Shit. Dinsdag valt sowieso al af, donderdag is een dag te vroeg – we hadden zelf gepland vrijdag terug te gaan – maar zondag is wel erg ver weg... Iets TE ver voor hetgeen we willen doen in Salta. Dilemma. Na lang wikken en wegen wordt het – mede omdat we niet weten hoe lang we nog nodig zullen hebben in het noorden van Chili – toch maar een dag korter de auto en vertrek op donderdag.

Vervolgens gaan we op autojacht. Bij Avis en Hertz komen we al gauw van een koude kermis terug, alles is verhuurd. Ook de volgende verhuurbedrijven die we bezoeken hebben niets meer, erg vreemd want het is nu niet bepaald hoogseizoen. Als we het zoveelste bedrijf uitkomen beginnen we lichte paniekverschijnselen te vertonen. Wat als we nou geen auto vinden...?

Dan, eindelijk vinden we een bedrijfje dat nog welgeteld één auto heeft, een VW Gol. Vraag me niet wat dat voor iets is, maar het is in ieder geval IETS. De auto is nog niet beschikbaar, maar zal vanavond teruggebracht worden zodat wij hem om 22.00 uur op kunnen komen halen. Zo gezegd, zo geregeld.

Na al het regelwerk zijn we toe aan wat relaxen. Want hey, we zijn hier natuurlijk wel in Argentinië, het land waar de koeien grazen op de sappige pampas. Het land van de Argentijnse steak! En zo belanden we ’s avonds in een restaurantje aan de Plaza en eten we de heerlijkste steak aller tijden. Smaakvol, mals, goed bereid en van zeer goede kwaliteit. Dat smaakt naar meer en Argentinië bevalt ons nu al!

Om 22.00 uur staan we bij het autoverhuurbedrijf. Witheet van woede, met vuurspuwende ogen en met stoom uit mijn neusgaten. De auto van de vorige huurders blijkt niet terug gekomen te zijn. De huurders hadden gevraagd of ze de auto nog een dag langer mochten houden en dat vond meneertje de verhuurder – alias De Sul – uiteraard meteen ok. Dat wij een reservering hadden en daarvoor een aanbetaling hadden gedaan maakt meneertje De Sul natuurlijk niets uit. Dat wij nu een groot probleem hebben omdat we op dit late tijdstip nergens meer een auto kunnen huren voor morgen, maakt meneertje De Sul nog minder uit. Laat staan dat ie ook maar poogt met een oplossing te komen, poogt een beetje creatief te zijn, poogt ons te helpen. Niets van dat alles. Meneer De Sul staart wat wezenloos voor zich uit, denkt ‘waar maak je je druk om’ en weet er vervolgens een zielige ‘sorry’ uit te persen.

Ondertussen haalt meneer De Sul het allerslechtste in mij naar boven; ik plant mezelf – op totale voet van oorlog – met een rood hoofd op een stoel, armen over elkaar en ik ga niet weg voordat hij een andere auto voor ons regelt. Ik heb gezegd. En blijkbaar is meneertje De Sul aardig onder de indruk van mijn woeste en rode hoofd, want hij pakt zowaar de telefoon om een collega-bedrijfje te bellen. Binnen 1 minuut is het geregeld. We krijgen dezelfde auto en voor dezelfde prijs. Dat bedoel ik.

Dinsdag 29 september

Bergen, gauchos en cactussen

“The Valles Calchaquíes is one of Argentina’s most seductive off-the-beaten-track zones, with a winning combination of rugged landscapes, traditional workshops, strikingly attractive adobe villages and some of Argentina’s best wines.” Aldus de Lonely Planet.

Het miezert en het is zwaarbewolkt als we Salta achter ons laten. We zitten in onze gehuurde VW Gol waar we de komende 2 dagen zo’n 650 km mee af zullen gaan leggen. De route die we gaan rijden, Valles Calchaquíes, is een niet veel bereden route, maar wel erg mooi! Al gauw rijden we door charmante dorpjes en verruilen we de geasfalteerde 2-baansweg voor een smallere onverharde weg door de bergen. Beneden in het dal stromen riviertjes, we rijden langs groene heuvels met daartussen zwart gesteente en rode rotsen. We rijden hier helemaal alleen en we genieten van de rust die de omgeving biedt. Een rust die af en toe wordt onderbroken door een hartverzakking als er – uiteraard net na een bocht – kippen, schapen of paarden op de weg blijken te staan.

Wel jammer van het sombere weer. De rode bergen en groene heuvels zouden ongetwijfeld beter tot hun recht komen tegen een strakblauwe lucht zoals we dat de afgelopen 4 weken gehad hebben. Maar ja, je kan niet alles hebben, hè. Naarmate we hoger komen wordt het voelbaar kouder en even later zitten we volledig in de mist. Als een witte wollige deken omsluit de mist onze auto en we wanen ons alleen op de wereld. De planten langs de kant van de weg zijn voorzien van een dikke laag rijp – aangevroren mist – wat het een nog mysterieuzere aanblik geeft.

Na een tijdje stapvoets door de dichte mist te hebben gereden lijkt het steeds lichter te worden en dan ineens... ZO MOOI...

Van het ene op het andere moment rijden we boven de wolken. We kijken tegen een strakblauwe lucht, onder in het dal ligt een dik wit wolkenpakket met hier en daar de groene toppen van de bergen erbovenuit stekend. WAANZINNIG. Wanhopig lijken de wolken de bergtoppen te willen verslinden; soms komen ze in flarden omhoog om zich vervolgens weer langzaam terug te trekken. Een spel tussen berg en wolk, waarbij de berg het steeds van de wolk lijkt te winnen. Wat een spectaculair landschap...

Als de weg ons enige tijd later leidt naar een hoogvlakte laten we de wolken achter; ze worden geblokkeerd door talloze hoge bergtoppen die de hoogvlakte omsluiten. We zitten in Parque Nacional Los Cardones, bekend om de cardón cactussen. Ook hier – ik val in herhaling – is de omgeving schitterend! Duizenden cactussen staan stoer midden in het landschap tegen een achtergrond van in-allerlei-laagjes-gekleurde bergen. We weten niet waar we moeten kijken, want overal waar je kijkt is het even mooi.

Na een tijdje naderen we Cachi, een lieflijk klein dorpje omgeven door een verbazingwekkende omgeving. Gedomineerd door reusachtige bergen, gezonde hoogland-lucht, zonnige dagen en koude nachten. We eten een heerlijke met-alles-erop-en-eraan pizza (die Argentijnen weten echt hoe het moet) en vertrekken na een korte wandeling door het dorpje weer voor het volgende traject. Het kost nog even wat moeite om de ‘uitgang’ van het dorpje te vinden, maar na enig rondrijden en rondvragen zitten we dan uiteindelijk op de goede weg. De weg blijkt hier echter erg slecht te zijn, een 4 x 4 was ongetwijfeld beter geweest. We hobbelen over keien, rotsen en los zand, langs afgronden en de weg is zo smal dat we vurig hopen geen tegenliggers tegen te komen. Af en toe zien we een verdwaald huisje langs de kant van de weg, doorkruisen we ‘dorpjes’ van welgeteld 3 huizen, of passeren we een paar gauchos op hun paarden, maar verder weinig teken van leven hier.

Kilometers en duizenden stenen later – en nog steeds geen lekke band – verandert het landschap. We komen terecht in een soort van maanlandschap met vreemde rotsen en bergen in een vreemde licht gele kleur. Bij elke bocht blijkt het landschap er weer anders uit te zien en we nemen dan ook de nodige stopmomenten, heerlijk om zo zelf met een eigen auto op pad te zijn. Je hebt zo lekker de tijd aan jezelf, hoeft nergens naar te kijken. Euhh... Toch? Ik kijk op mijn horloge en zie tot mijn grote schrik dat het eigenlijk al best wel laat is. En we moeten nog een heel eind voordat we in Cafayate – de enige slaapmogelijkheid – zijn. Aangezien het op de onverharde wegen soms best lastig rijden is willen we wel graag voor het donker binnen zijn. Ai.

De race door de woestijn is begonnen. In gedachten transformeert Martijn onze superstoere VW Gol om tot een nóg stoerdere Toyota Landcruiser en hij transformeert de onverharde stuiterwegen om tot het racecircuit van Zandvoort. Jottum! Voordat ik het besef sjezen alle bergen aan me voorbij en kunnen mijn hersencellen niet meer volgen wat mijn ogen zien. Stop, stop, stooop!

Aangezien ik het nog iets te vroeg vind voor een kortsluiting in mijn hoofd vraag ik Martijn – die met een dikke smile van oor tot oor achter het stuur zit – of het misschien ook een tandje lager kan. Het is per slot van rekening nog steeds vakantie.

En zo crossen we – een inimini melktandje lager – door de prachtige omgeving die van geel naar rood verkleurt. Rode rotsen, rode bergen, rood zand, rode wegen, alles rood en wederom erg mooi.

Blauw, geel, rood... Had ik groen al gehad? Goed. Groen dus. We verlaten de woestenij van rotsen en bergen en we komen de eerste groene wijnvelden tegen. Een teken dat Cafayate – dat bekend staat om zijn wijnen – niet ver weg meer is. En dat klopt. Enige tijd later rijden we het kleine dorpje in. We kiezen een goed en knus hostel uit, hostal del Valle, en we genieten weer van de overheerlijke Argentijnse keuken. Met een glaasje wijn uit Cafayate uiteraard.

Woensdag 30 september

Natuurschoon en heerlijke steaks

Nog maar nauwelijks op pad – dit keer wel een verharde weg – of het spektakel barst al weer los. We rijden in een kloof – Quebrada de Cafayate – en we worden omgeven door een aaneenschakeling van bijzondere rotsformaties en bergen in veelal rode kleuren. Lang geleden hebben wildstromende rivieren, zware regenbuien en de wind dit bizarre klovenlandschap gemaakt tot wat het nu is. De aardlagen zijn opengelegd en er hebben zich vreemde vormen doen ontstaan. Zo zien we o.a. natuurlijke schoorstenen, orgelpijpen, een schitterend amfitheater en een kasteel. Het wordt misschien saai, maar ook deze omgeving is weer prachtig...

Tegen 16.00 uur belanden we weer in Salta. Maar we hebben nog helemaal geen zin om terug te gaan – we kunnen maar geen genoeg krijgen van al die verschillende landschappen – en dus beslissen we ter plekke nog een ander stukje in de omgeving van Salta te bekijken en wel; route Tren a las Nubes, oftewel ‘trein naar de wolken’. Een rondrit van een dag, maar wij besluiten gezien de tijd een stukje daarvan te doen.

Al snel ruilen we de stedelijke omgeving weer in voor weidse panorama's. Een smalle, stoffige en onverharde weg kronkelt langs de bergen, de spoorlijn volgend waarop de Tren al las Nubes ooit reed. Het spoor van de trein naar de wolken loopt dwars over de Andes naar Chili toe en is één van de hoogste spoorlijnen ter wereld door één van de mooiste gebieden. De spoorlijn loopt over bruggen, door tunnels en slingert door de bergen. En wij volgen. Totdat het tijd wordt om weer richting Salta te rijden. We draaien om en laten de gekleurde bergen, immense cactussen en de spoorlijn achter ons.

In de avond rijden we Salta binnen. We leveren eerst de auto in en daarna gaan we eten bij El Solar del Convento; ten zeerste aan te bevelen. Op het eerste gezicht oogt het voor ons backpackers wat chique – we worden verwelkomt met roze champagne en krijgen verschillende amuses van het huis – maar de prijzen vallen reuze mee en wat is het LEKKER! We nemen uiteraard weer een Argentijnse steak en deze is – voorzover dat al kan – nóg beter en lekkerder dan de voorgaande...

Ik zou hier heel snel kunnen wennen.