Home  
|
  Welkom  
|
  Route  |  Reisverslag  |  Foto's  
|
  Film  
|
  Info  
|
  Contact
 

Maandag 8 september


Geysir, Gulfoss, Kjölur route

Vorige dag Volgende dag

Na een redelijk beroerde eerste nacht, waarin we het stervens koud hebben gehad, staan we vroeg op. Wonder boven wonder is het droog, al hangen de donkere wolken wel dreigend in de lucht. We wandelen naar Geysir, die we op dit tijdstip helemaal voor ons alleen hebben. Geysir is een van de bekendste geisers, maar is niet meer werkzaam omdat mensen er zeep in hebben gegooid. Na een aardbeving zou Geysir wel af en toe spuiten, maar erg actief ziet hij er niet uit. Gelukkig is Strokkur wel actief, en hoe! Het water golft op en neer in een groot gat en om de paar minuten komt er dan een blauwe bel op te liggen om vervolgens een hoop water metershoog de lucht in te spuiten. Enkele keren moeten we zelfs vluchten voor het water, als we tenminste niet nat willen worden. Wat een geweld!

      

We lopen verder en staan midden tussen de hete bronnen; overal komen stoompluimen de grond uit, borrelt en kookt het water en zien we raar blauw gekleurde watertjes. Een vreemde gewaarwording, maar erg mooi. Ook blijken de kleuren in IJsland veel intenser dan in Nederland; rood is roder, groen lijkt wel licht te geven, oranje is oranjer. De herfstkleuren van IJsland zijn prachtig!

Even later rijden we door naar Gulfoss, een schitterende waterval, en we hebben zelfs het geluk dat het zonnetje eventjes voorzichtig komt kijken, waardoor de waterval er ineens veel mooier bij ligt. We blijven echter niet te lang, want we willen de Kjölur binnenlandroute gaan doen (F 35), iets wat de nodige uurtjes in beslag neemt.

Daar gaan we dan, onze eerste kennismaking met het ruige binnenland van IJsland; vrijwel direct gaat de asfaltweg over in een onverharde gravelweg en is er geen mens meer te bekennen. Een enkel schaap langs de kant van de weg staat schaapachtig naar ons te kijken alsof we van een andere planeet komen. En eigenlijk voelt dat ook zo, of we van een andere planeet komen; het landschap is ruig, verlaten en doet buitenaards aan!

De weg lijkt op het eerste gezicht redelijk vlak, maar schijn bedriegt. We hotsen en botsen van de ene bult op de andere, er liggen losse stenen op de weg en daartussen vinden we ook nog de o zo fijne wasbordjes. Martijn vindt het echter nog niet echt nodig om vaart te minderen en dus word ik getrakteerd op ‘a free Icelandic massage’. Met een vleugje Martijn als finishing touch. Ondertussen hoop ik er stiekem op dat Martijn snel genoeg krijgt van dit ‘IJslandse massage-rijden’ en gelukkig ziet ook hij na een tijdje in dat zijn vullingen niet uit zijn kiezen getrild hoeven te worden (scheelt weer een tandartsbezoek) en mindert hij vaart. Niet dat het gehobbel dan veel minder is, maar toch.

En zo rijden we een behoorlijke tijd door een desolaat landschap met hier en daar een gletsjertong die tussen de bergen uit piept en wat sneeuw. We zien mos in allerlei tinten fluoriserend groen en verder stenen, heel veel stenen. Er rijden geen andere auto’s en waarschijnlijk zit er ook niemand achter ons, omdat we zelf nogal laat (lees: te laat) aan de Kjölur route zijn begonnen. Ook niet erg slim eigenlijk.

Bijna op de helft van de route aangekomen krijgen we een heel slecht stuk weg met veel stenen op de weg en slaat het weer ineens om. Het begint te regenen (of is het nou natte sneeuw) en er steekt een forse wind op. Net als we het stuk slechte weg gehad hebben en ik net denk het zonder kleerscheuren gehad te hebben (ik moet niet zoveel denken... denk ik) gaat het ineens PFSSSSS... Martijn en ik kijken elkaar verschrikt aan en we weten genoeg; lekke band! ARGGGH! Staan we daar midden op een heuvel in the middle of nowhere in de regen en de wind. Martijn gaat met frisse tegenzin aan de slag en als hij ziet dat ik dit momentje toch echt even vast moet leggen op de camera, is hij duidelijk not amused... Ach, leuk voor later. Ondertussen is het echt koud geworden en Martijn, die nog zowat de hele vakantie met deze outfit moet doen (te zuinig ingepakt?) zit helemaal onder de derrie. Begint goed dus.

Eenmaal de band verwisseld rijden we door, maar ik kan je verzekeren dat je dan niet meer zo relaxed in de auto zit als daarvoor. Er is immers niemand te bekennen en we moeten nog een heel stuk door het binnenland. Nog een lekke band en we zijn gestrand... En dat meteen al op de eerste dag van onze vakantie. Op ons eerste ritje door het binnenland.

Wij hadden trouwens vernomen dat de Kjölur route heel goed te berijden zou moeten zijn, en omdat er geen rivierdoorsteken in zitten, worden er ook wel eens gewone auto’s aangetroffen, iets wat ik overigens niet zou aanbevelen. Maar wij vinden de Kjölur route echter behoorlijk slecht op bepaalde stukken. Nou, is een en ander wel afhankelijk van het weer; was de route vorige week nog goed te berijden dan kan hij er de week daarna veel slechter aan toe zijn. Als er nl. veel regen gevallen is, dan wordt de weg snel kapot gereden. (Tip; ga dus niet af op verhalen van mensen die ooit een binnenlandroute hebben gereden, maar vraag ter plekke aan de lokale bevolking naar de toestand van de weg en het weer van de afgelopen tijd!)

Bij Hveravellir aangekomen is het tijd voor een hapje en wandelen we naar het geothermische veld. Hier vinden we mooie bronnen en potjes en er is een heerlijk warm waterbadje waar we plannen hadden te gaan badderen. Het weer is echter dusdanig slecht geworden dat badderen voor ons momenteel absoluut geen prioriteit heeft, sterker nog; je kan je kleren niet eens wegleggen, aangezien deze weggeblazen worden door de wind! Ook de stoom die uit de grond komt heeft een horizontale stroming door de wind en als kers op de slagroom wordt fotograferen ook onmogelijk met al die regen die horizontaal de lens in waait. We poetsen ons een ongeluk en besluiten maar snel door te rijden naar de bewoonde wereld. Misschien dat we het dan vandaag ook nog wel redden om de band te laten maken. En dus rijden we door en hoe verder we van de gletsjers vandaan komen, hoe rustiger het weer wordt! De buien verdwijnen en de wolken gaan er steeds vriendelijker uitzien. Ook de weg blijkt niet meer zo slecht en voor we het weten zijn we weer in de bewoonde wereld. Nou ja, bewoonde wereld, bewoondere wereld dan. In plaats van geen huizen staan er dan ineens 3.

We gaan tanken in Varmahlid en vragen binnen of we ergens de band kunnen laten maken. Gelukkig heeft een familielid van de pompbediende een garage en hoewel ze eigenlijk al gesloten zijn willen ze ons wel helpen. En zo belanden we even later in Saudarkrokur waar een jonge jongen onze band maakt voor een eurootje of 40. Alles lijkt in orde en we zijn allang blij dat we de band vandaag nog hebben kunnen regelen, want morgen staat de volgende binnenlandroute al op het programma.

Rond 21.00 uur komen we uiteindelijk vermoeid aan in Akureyri, waar we een camping opzoeken.

 

Vorige dag Volgende dag