Home  
|
  Welkom  
|
  Route  |  Reisverslag  |  Foto's  
|
  Film  
|
  Info  
|
  Contact
 

Donderdag 25 september


Onze geluksdag...

Vorige dag Volgende dag

4.45 uur, de wekker gaat af. Ietwat slaperig staan we op, we schuiven aan bij het ontbijt en de taxi arriveert stipt op tijd. Een kleine 20 minuten later staan we op Keflavik Airport en we vertrekken volgens schema.

Eenmaal in de lucht doet de stewardess een heugelijke mededeling; “it is your lucky day today; there is a new interior on this plane...” “Joehoe, hebben we ook nog een keer geluk deze vakantie,” zeg ik tegen Martijn. Goed, wanneer leer ik eens mijn mond te houden?

Want enige tijd later wordt ons de mededeling gedaan dat 1 van de 2 motoren uit is gevallen en dat we dus nu op 1 motor aan het vliegen zijn. We moeten een noodlanding maken op het dichtstbijzijnde vliegveld en dat is in ons geval Glasgow, Schotland. Vrijwel meteen is er paniek aan boord. Een jonge vrouw achter ons draait helemaal door; huilen en helemaal panisch; “We storten neer! Wat voor geluid was dat, waarom horen we niets, gaat het vliegtuig exploderen?” Ze maakt zichzelf, en ons overigens ook, helemaal gek. Wij weten dat een vliegtuig gemakkelijk op 1 motor kan vliegen. Het kan zelfs landen zonder motoren, dus wij maken ons (nog) niet zo druk. Het is natuurlijk best wel een ietsiepietsie spannend, maar het laatste wat je moet doen is gaan paniekeren. Stort je neer, dan stort je neer, paniekeren houdt je heus niet in de lucht. En dus wachten we af. De vrouw achter ons wil de piloot spreken, maar wordt steeds tegengehouden door de stewardessen. Als vervolgens de mededeling gedaan wordt dat we niet moeten schrikken als de brandweer ons straks met een hoop kabaal opwacht, is het hek helemaal van de dam. Ze wil eruit en ze gaat voor geen goud meer met dit vliegtuig mee. Ze wil alleen nog maar KLM. Nee zeg, alsof dat iets uitmaakt. KLM is heilig. Haha, laat me niet lachen. Als dit vliegtuig straks onderzocht wordt is het waarschijnlijk beter gechecked dan welk vliegtuig dan ook en zit je veiliger in dit toestel dan in een ander, denk ik dan maar.

Als de landingsbaan in zicht komt en we de brandweer al klaar zien staan, maken we ons klaar voor de landing. Het vliegtuig moet nu bij de landing volledig op de remmen remmen en niet op de motoren. Dit resulteert in een zeer harde remmanoeuvre van de piloot, waardoor we helemaal los komen van de stoel. Binnen luttele seconden staan we echter stil. Meteen begint iedereen te klappen, maar kan de motor nu niet alsnog in de hens vliegen dan? Bij veel personen komen vervolgens de emoties los en zijn we getuige van de nodige huilpartijen. Vervolgens kan het lange wachten beginnen. We mogen niet uit het toestel en het wordt aardig benauwd binnen. Na zo’n anderhalf uur wachten mogen we er gelukkig toch uit en verruilen we het wachten in het toestel voor het wachten in de rij voor de securitycheck. Ruim 200 personen en maar 1 band en 1 poortje. En als dan 200 man zich één voor één moeten ontdoen van schoenen, riem en jas dan ben je nog wel even bezig. Als we er eindelijk door zijn dan krijgen we vouchers om wat te gaan eten en dat doen we dan maar, in afwachting op meer informatie omtrent de motor. Het duurt maar en het duurt maar. Dan eindelijk komt er nieuws; de vlucht is gecanceled en we zullen allemaal omgeboekt worden naar andere vluchten. Maar eerst moeten we de bagage halen.

Eenmaal bij de bagageband blijken onze tassen als een van de laatsten te arriveren. Iedereen is al weg en door de douane en als wij er uiteindelijk ook door zijn sluiten we als een van de laatsten aan in de immens lange rij om ons om te laten boeken. Hoeveel pech kan een mens hebben?

Ik heb het er pas echt mee gehad als blijkt dat we voor geen millimeter opschieten en na 2 uur amper 6 cm verwijderd zijn van de plaats waar we begonnen! En dus maak ik van de gelegenheid gebruik om bij het toeristenbureau wat folders van excursies en bezienswaardigheden te halen. Als we hier dan toch zijn, waarom bekijken we dan Schotland niet? En dus duw ik Martijn even later een zooi folders onder zijn neus met de ene whiskey distilleerderij naar de andere en we maken al plannen om Nessie te gaan bezoeken. Dan gaat de telefoon; mijn moeder. Helemaal bezorgd want er stond op teletekst ‘vliegtuig uitgeweken’. Ze had ons onderhand al zo’n beetje begraven en is dus erg blij als ze hoort dat we ongedeerd zijn.

Uiteindelijk, na 6 uur in de rij te hebben gestaan, en we eindelijk aan de beurt zijn, zijn alle eerdere vluchten al vol (dat krijg je als iedereen je voor is en je als laatste in de rij staat) en kunnen we pas een dag later om 16.35 uur met de KLM (jawel; de enige echte!) mee naar Nederland...

We krijgen een hotelovernachting aangeboden, een diner en een ontbijt en zo zitten we dan om 21.30 uur pas aan ons avondeten in een land waar alles draait om whiskey, whiskey en whiskey. En o ja; whiskey.

 

Vorige dag Volgende dag