Home  
|
  Welkom  
|
  Route  |  Reisverslag  |  Foto's  
|
  Film  
|
  Info  
|
  Contact
 

Maandag 22 september


Rood, groen, grijs, blauw, geel of... wit?

Vorige dag Volgende dag

Op hoop van zegen. Ik kijk verwachtingsvol naar buiten en de sneeuw is zo goed als weg! En alsof dat nog niet genoeg is zien we de zon en blauwe plekken in de lucht! Gauw ontbijten en aankleden en een klein half uurtje later staan we bepakt en bezakt buiten. In een kei, maar dan ook keiharde wind. Shit. We hebben dat al eens eerder gehad, dat het weer er goed uit zag, maar dat je omver geblazen werd door de wind. Lijkt vandaag alles in eerste instantie mee te vallen; 1) de sneeuw is zo goed als weg, en 2) het is half bewolkt, krijgen we die kl*te wind er weer eens bij... Kan het ook een keertje gewoon normaal weer zijn s.v.p.?

Goed. De Bláhnúkur-hike die op het programma stond. Voor de derde keer wel te verstaan. Gaat het er dan nu eindelijk van komen? We zijn vastberaden de hike te doen en we maken een begin. We lopen over de kam van de berg en de wind blaast ons zowat van de berg af, maar we gaan door. Even later wordt het lopen op de kam verruild voor wijdbeens omhoog schuifelen om meer stabliteit te krijgen en de rukwinden beter te kunnen weerstaan. Maar we gaan door. Mijn muts die toch nogal strak op mijn hoofd zit, waait bijna af, dus capuchon erover en insnoeren. Maar we gaan door. Inmiddels gaan we stapje voor stapje omhoog, maar we vangen op de kam erg veel wind en er is nergens beschutting. En dat met redelijk steile afgronden ernaast. VOOEEEEFFFFFF! Weer een rukwind en dit keer een abnormaal sterke; ik val bijna om en kan me nauwelijks nog staande houden. Maar we gaan nog steeds door. Martijn pakt mijn hand (bang dat ik wegwaai?) en samen schuifelen we nog wat verder omhoog. Was het beneden nog zand wat over de kam heen stoof, de wind is zoveel in kracht toegenomen dat er nu kiezels om onze oren vliegen! Mijn hemel. Het lijkt wel of er een vloek op deze wandeling rust (of op onze vakantie) en ik vraag me voor de zoveelste keer af waar we mee bezig zijn. Ook Martijn vraagt zich dit af en zo lopen we even later weer naar beneden, een illusie armer. Poging 3 voor de Bláhnúkur-trail is dus opnieuw gestrand. We geven het op.

We besluiten weer over het lavaveld te gaan lopen, aangezien het daar wat beschutter is. Ondertussen blijft die Bláhnúkur maar door mijn hoofd spoken, je zou er immers zo’n mooi uitzicht op de ryolietbergen hebben, en zo is er een nieuw plan geboren. Tsja, als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb... Aan doorzettingsvermogen geen gebrek. Poging 4; we doen de Bláhnúkur-hike van de andere kant, misschien vangen we aan de andere kant minder wind en kunnen we alsnog een stuk omhoog klimmen. En dus lopen we over het lavaveld richting de rivier. Het blijkt dat we deze over moeten steken, maar er is geen brug. En we zullen toch aan de overkant moeten komen. De eerste strominkjes kunnen we over springen, maar er is één grote rivier waar we het met springen niet zullen halen. We lopen een heel eind langs de rivier op zoek naar een smaller stuk, maar het is overal te breed. Ongetwijfeld zal deze rivier normaal gesproken gewoon over te springen zijn, maar ja, die 3 weken regen hè. Die heeft alle leuke vriendelijke stroompjes omgetoverd tot woeste, kolkende, brede rivieren.

Wat nu? Martijn probeert het nog door grote keien te verzamelen en in de rivier te gooien, maar de meeste keien worden gewoon met de rivier meegesleurd en na een kwartier stenen sjouwen houdt hij het voor gezien.

Laatste mogelijkheid is om onze schoenen en sokken uit te doen, broekspijpen omhoog en door de rivier te lopen. Goed idee? Nou, neuhh. We hebben hier beiden niet zo veel zin in en inmiddels kan die hele Bláhnúkur me gestolen worden. Dan maar niet.

We lopen terug richting het lavaveld en nemen een andere route over het lavaveld terug. Aan deze kant zijn we nog niet geweest en ineens zien we daar prachtig groen, geel, bruin, rood en grijsblauw gekleurde ryolietbergen opdoemen! Geweldig! We genieten van de omgeving, fotograferen er op los en zijn blij dat we Landmannalaugar nu uiteindelijk toch met een goed gevoel kunnen afsluiten. Al heeft het dan wel behoorlijk wat moeite gekost.

Eenmaal bij de auto eten we snel nog een zakje noodles en daarna vertrekken we weer naar de bewoonde wereld. Dit keer via de gemakkelijke F 208 noord.

We zoeken een overnachting en rijden naar Pingvellir. Als het dan alsnog mooi weer wordt (haha, grappig) dan kunnen we hier morgen nog een wandeling maken, want de vorige keer zijn we hier niet zo lang gebleven. En vanuit Pingvellir zijn we snel in Reykjavik waar een medewerker van J & S Car Rental onze Dodge komt ophalen. Eenmaal bij Pingvellir aangekomen blijkt de camping gesloten; de wc’s zijn op slot en het water is afgesloten. Normaal niet zo’n probleem, maar nu wilden we juist wel wat voorzieningen hebben, aangezien we de auto een beetje willen uitsoppen. En dus rijden we door naar Reykjavik waar we een plaatsje zoeken op de camping bij de jeugdherberg. Ook hier is de camping gesloten, maar er is nog wel 1 w.c. open en er is in ieder geval warm water.

Onze laatste nacht in de camper en wonder boven wonder staat er geen wind, dus we slapen sinds lange tijd een keertje goed!

 

Vorige dag Volgende dag