Home  |  Welkom  |  Route  |  Reisverslag  |  Foto's  |  Film  |  Info  |  Contact      

    Beijing  |  Xi'an  |  Chengdu  |  Panzhihua  |  Lijiang  |  Dali  |  Shilin  |  Yangshuo  |  Hong Kong  |  Guangzhou

Vandaag staan we toch helaas op met bewolkt weer. Grrr… Maar droog is het gelukkig (nog) wel. We besluiten fietsen te gaan huren en naar Fuli te fietsen, waar vandaag een markt is. We fietsen Yangshuo uit, wat nog niet mee valt tussen al het toeterende en het-doe-maar-wat-verkeer, maar we slagen er dan toch in om op de weg naar Fuli te komen.

De streek is hier bekend om het karstgebergte. De hele vlakte staat vol met zeer stijl oprijzende heuvels/bergen. Een uitzicht dat echt zeer Chinees aandoet. Een beetje wat je wel eens ziet op foto's van het mysterieuze China. De bergen zitten af en toe in de mist en verdwijnen naar de horizon toe in steeds lichtere tinten blauwgrijs. Ondanks dat het bewolkt en heiig is zijn de karstbergen nu onwijs mooi, misschien wel mooier dan als het zonnig is!

In China is de kalksteen gevormd door prehistorische afzettingen op de zeebodem, die door geologische verheffingen aan de oppervlakte kwamen. Vervolgens werd de basische kalksteen uitgeloogd door zuren die van nature in regen voorkomen. Dit resulteerde bovengronds in ‘stenen wouden’ met zuilen van enkele meters, in de kegelvormige heuvels en in hoge, sierlijke pieken. Ondergronds hebben het doorsijpelende water en rivieren lange stelsels van grillige druipsteengrotten uitgeslepen.

We fietsen op een drukke weg, met veel voorbijrazend en toeterend verkeer. Niet echt een fijne weg om te fietsen, maar de omgeving is adembenemend. We kijken onze ogen uit en genieten van het spectaculaire landschap. Dan komen we bij een tunnel. We fietsen er door, maar de tunnel blijkt langer dan gedacht en het wordt steeds donkerder. We zien helemaal niets meer, en ik kan me vaag iets herinneren van een stoepje dat langs de kant liep. Ik moet dus niet te veel naar rechts fietsen want dan zit ik tegen de stoep. Maar links raast er allerlei verkeer voorbij! Levensgevaarlijk. Na een veel te lang durend zenuwslopend ritje staan we uiteindelijk opgelucht weer buiten.

Na enige tijd fietsen bereiken we Fuli. We lopen rond over de markt en weer kijken we onze ogen uit. In deze omgeving eten de Chinezen hond, dus we kunnen natuurlijk niet anders doen dan tussendoor ook, ietwat terughoudend, op zoek gaan naar de waarheid achter alle geruchten dat Chinezen honden, slangen en schildpadden eten. Deze laatste twee hebben we inderdaad al meerdere keren gespot. Maar nog geen hond tot dusver. De vraag is dus of Chinezen daadwerkelijk wel hond eten.

We nemen de omgeving in ons op en zien een vrolijke mengelmoes van kleurrijke kraampjes en stalletjes. Honderden verkopers nemen elke vierkante centimeter in met groenten, vruchten, zaden en kruiden en allerlei bereidde gerechten. Wat verder rieten manden vol haveloze kippen, bakken met water waarin grote vissen met traag happende kieuwbewegingen troosteloos de dood in de ogen kijken, manden met piepende kuikentjes, zeedieren die ik nog nooit eerder zag en tientallen kraampjes waar mannen en vrouwen vaardig dikke flappen rood bloedend vlees in stukken hakken, niet gehinderd door de vliegen die overal over rondzoemen. Maar geen honden.

Tussen deze kraampjes worden mensen geknipt, geschoren of worden de oren met stokjes (alles in China met stokjes) uitgepeuterd. Trots laat de peuteraar dan aan de ‘patiënt’ zien wat voor klodders oorsmeer hij er wel niet uit kan halen… Jakkes! En jawel, honden zien we dan uiteindelijk ook. Een aantal puppies zit bij een groepje mannen te wachten om verkocht te worden. En opgegeten te worden. Tenminste, dat denken we, want het is het type hond dat niet als huisdier wordt gehouden. Oftewel; het is geen Pekinees. Maar, tot onze opluchting, zien we geen slachtpartijen of bloederige taferelen.

Even verderop zien we wel een andere pijnlijke gebeurtenis. Mannen zitten met ontbloot bovenlijf op een krukje, terwijl een man bezig is glazen stolpen op de rug en schouders vacuüm te zuigen. De huid wordt helemaal de stolp in getrokken. Dit blijft enige tijd zitten, en aan de verbeten gezichten van de mannen te zien is deze ingreep niet geheel pijnloos. Dan wordt de stolp er af gehaald en blijft er een rode dikke bult achter. Er wordt even met een hamer met naalden erin op de bult gemept zodat het begint te bloeden en weer worden de stolpen terug geplaatst om vacuüm te zuigen. De stolpen vullen zich vervolgens met bloed…. De hamer met naalden wordt overigens voor iedereen gebruikt, van ontsmetten hebben ze blijkbaar nog nooit gehoord! Waar het gedoe goed voor is, weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik er niet naar kan kijken. Ik loop dan ook maar snel door.

Na de hele markt afgestruind te hebben en tientallen indrukken later kunnen we maar 1 conclusie trekken; China is een ware aanslag op je zintuigen!

Tijd om verder te fietsen. We willen de rivier oversteken dus gaan we op zoek naar het water. We rijden een smal typisch Chinees straatje in. Overal zien we ineens fel rood gekleurde zijden waaiers staan te drogen tegen de muren van de huisjes. Een heel mooi gezicht. We werpen een toevallige blik in een huisje en daar staat een vrouw een waaier te maken. Dat gaan we natuurlijk van dichtbij bekijken! Ze is de waaier aan het lijmen op een groot houten bord. En, zoals overal, hangt ook hier weer een portret van Mao aan de muur.

We fietsen het straatje verder door en doordat ieder huisje zijn deuren open heeft staan, kijken we nieuwsgierig binnen. Het rare is, dat het vaak kleine donkere huisjes zijn zonder meubilair, maar als pronkstuk staat er ook hier weer een TV midden in de kamer! Zo gluren we nog een tijdje door totdat we bij de rivier aan komen. We nemen hier een lekkere lunch, genieten ondertussen van de grazende en badderende waterbuffels en gaan daarna met een bootje naar de overkant van de rivier, naar het dorpje Dutou.

Van daaruit komen we langs een paar dorpjes en fietsen we, al genietend, tussen de karstbergen. De onverharde weg is helaas wel heel slecht met veel grote keien, kiezels en rotsen. We hopen maar dat onze banden het heel houden. We komen langs een recent gemaakt graf in the middle of nowhere waar nog wat restanten vuurwerk liggen en enige tijd later bereiken we een volgend dorpje, waar ik een kip in mijn voorwiel krijg. Het beste beest stond aan de andere kant van de weg, maar schrok blijkbaar zo van onze aanwezigheid (zelfs Chinese kippen kunnen niet aan ons wennen!) dat het van de ene kant van de weg naar de andere kant rende/vloog, maar mijn wiel zat er dus eerst nog tussen. Ai! Ik reed gelukkig niet zo hard, maar het arme beest was volledig in paniek en fladderde de struiken in. Heb ik weer.

We fietsen verder, de weg wordt steeds maar hobbeliger, maar de omgeving is super! We zien een man op een bamboevlot voorbij drijven, maar zijn vlot is zo vol geladen met groen spul dat er een drijvende groentehoop voorbij drijft in plaats van een vlot. Lachen!

Dan ineens komen we een verlaten fiets tegen met 2 manden aan de zijkant waar 2 varkentjes in zitten/liggen/hangen. De poten hangen door de mand heen naar beneden. Er staat een hond bij, en even denk ik dat ie die poot aan het afkluiven is, maar hij likt er alleen maar aan, gelukkig. De varkentjes schijten en piesen van schrik op de grond, wat weer aanleiding voor de hond is om van een heerlijke warme maaltijd te genieten… Bleh!

We maken ons los van de schattige duckies en fietsen door naar Xingping. Eenmaal in Xingping gaan we eerst een hapje eten. Daarna lopen we wat over de markt, waar we helaas wat te laat voor zijn; de markt loopt al ten einde. Dus charteren we een privé-bootje met zijn zessen en laten ons eerst naar de beroemde 20-Yuan-biljet plek brengen. Op dit biljet staan de karstbergen en de rivier afgebeeld van Xingping en we gaan op zoek naar de desbetreffende plaats. Al gauw hebben we het gevonden en zoals het echte toeristen betaamd maken we hier dezelfde foto als op het biljet. Voor zover mogelijk althans, want toch wijkt ons plaatje wel een beetje af van het biljet:

Dan varen we terug naar Yangshuo. We zijn nog maar goed en wel op weg en onze schroef loopt met grof geweld vast op de bodem. Zo kunnen we niet meer verder varen en ons bootje vaart een inham in, waar de schroef vervangen wordt.

Dan kan onze tocht over de rivier de Li eindelijk beginnen. Onwaarschijnlijk mooie beelden. De bergen in reflectie in het water, vissers op vlotten van vier aaneengeregen bamboestokken, zwemmende waterbuffels, aalscholvers, planten en wuivende bamboebossen, wat wil een mens nog meer…

‘s Avonds boeken we een boottochtje van een uur naar de aalscholvervissers. We worden met nog tientallen andere mensen in bootjes gepropt en we varen de rivier op. Al gauw gaat er een lamp aan en zien we een mannetje op een bamboevlot staan met een stuk of wat aalscholvers. Die aalscholvers hebben een touwtje om hun nek, zodat ze de vissen die ze moeten vangen niet door kunnen slikken. Kleine visjes kunnen ze overigens wel doorslikken. Door de lamp die op het water schijnt komen de vissen en de vogels duiken dan onder water om deze te vangen. Als er dan een vis gevangen wordt, hijst de visser de aalscholver uit het water, pakt hem bij zijn nek en spuugt de vogel zijn vis uit in een mand. Op zich wel leuk om te zien, maar ik ben er nog niet helemaal uit of ik dit dierenmishandeling moet vinden. Na een uurtje keren we dan ook met een dubbel gevoel terug naar ons hotel.

De wekker gaat vandaag vroeg. Om 6.30 uur worden we nl. opgehaald voor onze ballonvaart boven het karstgebergte! We trekken de gordijnen open en… mooi weer! Eindelijk. Lichtelijk zenuwachtig werken we ons ontbijtje naar binnen en even later zitten we, met knikkende knieën in het busje op weg naar de ballonnen. Na zo’n kwartier te hebben gereden komen we op de plaats van bestemming. Er staan 4 ballonnen klaar. We krijgen een rode ballon toebedeeld en met moeite wurm ik mij als 4de persoon in het rieten mandje. MandJE ja, want het is echt piepklein en de rand van de mand is ook erg laag. Er gaan 5 personen in een mandje, inclusief de piloot. Martijn is de 5de persoon die er in mag kruipen. Na wat geworstel en gepers zijn we compleet. Ready for take-off. We stijgen redelijk langzaam op en daarna hangen we ruim een uur als sardienen in een heet blik geperst in de lucht.

Het uitzicht en de bergen zijn adembenemend en ongelofelijk mooi. De zon komt net achter de bergen vandaan en zorgt voor een mysterieuze gloed. Ook als we eenmaal op hoogte zijn ziet het er fantastisch uit; we zien wegen slingerend om te bergen heen, we zien rivieren en meertjes en vooral ook veel verschillend gekleurde velden, geweldig! En wat een ervaring! Eng vinden we het beiden wel. Je kan je amper bewegen en erg degelijk voelt zo’n rieten mandje nou ook weer niet aan. De rand is laag zodat je continu het gevoel hebt er zo over te kunnen duikelen en Martijn staat met zijn hoofd vlak onder de branders. Zweetdruppeltjes staan op zijn voorhoofd van de hitte. (Of is het angstzweet?)

Toch genieten we intens van de ballontocht, wat is het mooi… We stijgen tot zo’n 1000 m hoogte, maar er staat alleen erg weinig wind, waardoor we niet veel van omgeving veranderen. Na een uur zweven boven de bergen wordt het tijd om te gaan landen. Ik zie een aantal velden, waarvan 2 velden met bomen. Als we maar niet in de bomen komen te hangen, denk ik nog… Nou, de bomen komen erg dichtbij en net als ik me klaar maak voor een boomlanding stuurt onze piloot de ballon vakkundig tussen de 2 velden met bomen in en landen we precies op een meter breed paadje tussen deze 2 velden. Dat is pas vakwerk! Aan weerszijden van de mand staan dus bomen, daardoor wordt het uitstappen wel lastig, maar ik sta versteld van het feit dat we zo’n mooie en nauwkeurige landing hebben kunnen maken. Beter kon gewoon niet.

Een hele ervaring rijker staan we om 9 uur weer terug bij ons hotel.

Moon Hill staat op het programma. We huren dus weer fietsen en vervolgen onze weg naar Moon Hill, een karstberg. De naam komt van de halfronde boog in de berg. Bijna bij Moon Hill aangekomen worden we ineens bestormt door een groep van een vrouw of 20; al rennend komen ze op ons af en wij kijken verschrikt toe. Wat is dit nu weer? We besluiten ons niets van de kibbelende, voor onze fiets springende vrouwen aan te trekken en vervolgen onze weg naar Moon Hill, met een hele groep krijsende vrouwen achter ons aan. Eenmaal bij Moon Hill willen ze allemaal mee naar boven lopen om ons van drinken te voorzien, maar daar hebben wij niet zo’n zin in. Bovendien hebben we genoeg drinken bij ons, en dat sjouwen we niet voor niets al de hele tijd mee. Het kwebbelt en krijst er maar op los maar wij willen in alle rust de klim naar Moon Hill ondergaan. We maken de vrouwen dus duidelijk dat ze niet mee hoeven lopen en dat we toch geen drank kopen, omdat we zelf drank bij ons hebben. Een van de vrouwen gelooft het niet en sjort Martijn’s rugtas open om te kijken of er drank in zit. Hoho, maar dat gaat zomaar niet. Nou gaat ze te ver en op slag hebben we een hekel aan het irritante gedrag van de nog steeds krijsende vrouwen. Misschien een hardere aanpak. Kwaad maken we duidelijk dat we hier niet van gediend zijn, maar ach, Chinezen en Engels, een onmogelijke combinatie, dus blijven ze vrolijk meelopen. Nu zijn we het echt zat, en we slagen er eindelijk in de meeste vrouwen van ons af te slaan, mede doordat er een paar nieuwe ‘slachtoffers’ zijn gearriveerd die nu de volle laag gaan krijgen. Uiteindelijk lopen er 2 vrouwtjes met ons mee, nog twee te veel dus. We maken ze nog eens goed duidelijk dat we geen drank kopen en dat ze dus voor niets met ons mee naar boven lopen. We besluiten ze verder te negeren, nu hebben we ze wel genoeg gewaarschuwd.

De klim naar Moon Hill bestaat uit meer dan 1200 treden. En na zo’n 20 minuten komen we bezweet en hijgend aan bij het gat/de boog. We genieten even van het uitzicht en lopen daarna verder naar boven naar de echte top. Hier blijven de vrouwtjes achter, dus denken we van ze af te zijn. Op dit laatste stukje naar boven zijn geen trappen gemaakt, maar is het echt handen- en voetenwerk soms. Eenmaal op de top genieten we enige tijd van het mooie weer, de bergen en supermooie grote vlinders en we komen hier even op adem.

Als we weer gedaald zijn en bij de boog uitkomen zien we, jawel, een van onze vrouwtjes weer aanstalten maken om met ons mee te lopen. Daar gaan we weer. De hele weg naar beneden zucht ze en gaapt ze op een overdreven gemaakte manier. We irriteren ons mateloos aan haar gedrag en zeggen dat als ze het zó zwaar heeft dat ze beslist even moet gaan rusten… Ze loopt echter mee tot beneden en eenmaal beneden gaat ze moeilijk doen over de drankjes die ze de hele weg mee naar boven heeft gezeuld. Helaas; we told you…

We fietsen een stukje terug richting Yangshuo en strijken neer bij een restaurantje waar we gaan lunchen. Na de heerlijke lunch willen we een stukje langs de Li rivier gaan fietsen en we slaan een onverhard weggetje in, maar al na 50 m kijken we elkaar aan en draaien we om. Na drie dagen fietsen en butsen over de keien hebben we het wel gehad en dus keren we terug naar Yangshuo. We struinen op ons gemak de winkeltjes af en ’s avonds willen we nog even naar de Farmer’s Market, een marktje waar oa. ook dieren verkocht worden en, jawel, ook hond.

We lopen naar de markt en het valt op dat deze markt nogal verscholen ligt. Via een donkere gang komen we in een hal. Ik vermoed dat we hier wel eens vreemde dingen zouden kunnen gaan zien. Maar helaas; er is geen markt meer, hoewel de lonely planet aangeeft dat deze markt ook ’s avonds is. Alle kraampjes liggen er verlaten bij. Ietwat opgelucht maar toch ook teleurgesteld wandelen we weer terug naar het centrum.

Het beestje wordt vakkundig open gesneden en alle ingewanden worden in een stroompje afgespoeld en in de teil naast het hoofdje gekwakt. Dit allemaal gewoon langs de kant van de weg. Verbouwereerd sta ik te kijken. Ongelofelijk. Dan is het hoofdje aan de beurt, Chinezen gooien immers niets weg.

En op dat moment heb ik er even genoeg van gezien en verdwijn snel richting wc, maar wel met een antwoord op een prangende vraag; Chinezen eten dus toch hond.

Na ongeveer een half uurtje arriveren we dan bij de terrassen. We zien nog niets, want eerst moeten we een klein half uurtje trappen lopen om op de top te komen. Alweer trappen. Je kan overigens gedragen worden in een draagstoel, maar dat voelt zo decadent en lui dat we hier geen gebruik van willen maken, ook al is het natuurlijk wel werk voor de dragers.

Eenmaal boven is het uitzicht echt schitterend! De gekleurde gelaagde hellingen zijn het werk van de Yao-boeren, het landschap golft als het ware om ons heen. We kunnen er maar geen genoeg van krijgen en wild fotograferen we in het rond, geweldig! De velden zijn goudgeel en het is nu oogsttijd dus we zien ook een aantal boeren aan het werk.

Dan lopen we, tussen de rijstvelden door, naar een ander mooi uitzichtpunt. Onderweg kijken we goed om ons heen en bij elke meter die we lopen zien de rijstvelden er weer anders uit. Uiteindelijk keren we met veel te veel foto’s terug naar de bus die ons naar het treinstation van Guilin brengt. Om 20.00 uur vertrekken we dan met de nachttrein naar Guangzhou.

Vorige  Naar boven  Volgende