|
Home | Welkom | Route | Reisverslag | Foto's | Film | Info | Contact |
||
|
Beijing | Xi'an | Chengdu | Panzhihua | Lijiang | Dali | Shilin | Yangshuo | Hong Kong | Guangzhou |
||
|
17 en 18 september Onze reis kan beginnen! Eindelijk is het dan zover; onze rugzakken zitten volgepropt met anti-muggenmelk, de nodige rollen wc-papier, reisliteratuur, een hele reisapotheek aan medicijnen en, vrees ik, toch weer te veel kleren. Ondanks de hoeveelheid die we bij ons hebben, is er toch altijd het gevoel dat we iets vergeten zijn, maar met wat contant geld, pinpassen en onze vliegtickets moeten we toch een heel eind komen. We zijn er klaar voor! We hebben een rechtstreekse vlucht met China Southern Airlines. Het vliegtuig vertrekt mooi op tijd en doordat we ’s nachts vliegen kunnen we redelijk slapen. Na een voorspoedige vlucht van 9 ½ uur landen we op het vliegveld van Beijing. We gaan op zoek naar de reisleidster die ons op het vliegveld zou ophalen. Al snel zien we een bordje van Shoestring en maken we kennis met onze reisleidster Julia, een Chinese meid van 24 jaar. Het is een opmerkelijke verschijning; rokje aan, open schoentjes met hakjes, een hoop glimmertjes en vooral haar blauwpaarse nagels met glittersteentjes vallen op. Niet echt een persoon die je voor ogen hebt als je een avontuurlijke reis boekt… Dan maken we kennis met de rest van de groep, die totaal uit 20 personen bestaat. Het is een mengelmoes van alleenreizenden en stellen en de leeftijden lopen erg uiteen. Wij behoren in ieder geval tot de jongsten van de groep. Tijdens de busrit van een uur naar het hotel vertelt Julia het een en ander over de reis en over Beijing en terwijl we de omgeving bekijken valt meteen al op dat de stad er erg schoon uit ziet. Langs de snelweg zijn mooie bloemperken aangelegd en alles staat in bloei. Wat een andere binnenkomst dan dat we hadden verwacht! Eenmaal in het hotel dumpen we onze spullen en gaan we naar een café waar een breefing wordt gehouden. Daarna worden we een beetje wegwijs gemaakt waar we boodschappen kunnen doen, waar we kunnen internetten, etc. Al snel is de dag om en we besluiten op zoek te gaan naar een leuk eettentje voor ons avondeten. We kiezen voor een restaurantje niet te ver van ons hotel en ploffen neer aan een tafeltje. We kijken rond. Gezellig is anders. Van sfeerverlichting hebben ze hier blijkbaar nog nooit gehoord. Het is een piepklein tentje en buiten wat Chinezen zijn wij de enige westerlingen die er zitten. We krijgen de kaart en oeps, er staan alleen maar Chinese karakters op! Dat is wel even slikken, want als we proberen Engels te praten tegen het personeel, staan ze te kijken of we Chinees tegen ze spreken (spreekwoordelijk dan). Niks, nakkes, nada, ze begrijpen werkelijk geen woord van wat we zeggen, maar lachen geblazen is het natuurlijk wel, zowel voor ons als voor het personeel. Twee meiden staan om de hoek verlegen te giechelen om ons gestuntel, maar dan brengen onze taalgids en het point it-boekje een uitkomst. Dit laatste boekje is een boekje met allemaal plaatjes van artikelen, je kunt het zo gek nog niet bedenken en het staat er wel in; van kip tot fiets, van lepel tot fototoestel. Je hoeft dus alleen maar het plaatje aan te wijzen. Dit doen we dus ook en wederom hilariteit. Dit gaat leuk worden deze vakantie! Uiteindelijk bestellen we een aantal gerechten en zien we wel wat we voorgeschoteld krijgen. Even later zitten we dus ‘gezellig’ onder de tl-verlichting met een aantal megaschalen vol lekkernijen, maar waarvan we niet echt weten wat we nu daadwerkelijk eten. Desondanks smullen we van onze eerste Chinese maaltijd en al gauw worden de schalen leger, al duurt het wel wat langer door het eten met stokjes… Net als we denken het redelijk op te hebben worden er nog even een paar schalen gebracht en als laatste krijgen we nog een hele bak soep met noodles en eieren erin na, om de laatste gaatjes te vullen. Pfoe… Het gaat er allemaal niet meer in, en meteen hebben we ons lesje geleerd voor de rest van de vakantie; niet op stap zonder een taalgids en plaatjesboekje en niet al te veel bestellen… We krijgen de rekening uiteindelijk en verbaasd kijken we naar het totaalbedrag. Maar liefst 47 Yuan! Dat is zo’n 4 euro 70 en dan hebben we gerechten besteld voor 6 man terwijl we maar met zijn tweetjes zijn…
19 september
Ineens beseffen we dat het
park wel heel erg groot is en dat we het
niet meer halen om de Temple of Heaven te gaan bekijken. Balen, maar
de beslissing om nog een keer terug te gaan is al snel genomen. We
moeten zowat rennen om nog op tijd voor de excursie te zijn, maar
even later zitten we dan toch bezweet en heet in de bus richting de
hutongs, de Bell Tower en de Drum Tower.
We struinen rond in de tempel en na elk gebouw komt er weer een
nieuw plein met verschillende tempels in zicht. We zien
verschillende monniken en de daken van de tempels zitten vol met
versieringen en beeldjes. Zo staat er op elke hoek van een tempeldak
een rijtje met dieren, de zogenaamde wachters, om de tempel te
beschermen tegen boze geesten en brand. We lopen enige tijd rond en
nemen de tijd voor deze mooie Tibetaanse tempel.
Hijgen, zweten, puffen op de muur. Vandaag is er weer geen uitslapen bij, want we gaan naar de Chinese Muur! Om half 6 gaat de wekker en om 6 uur staat de taxi klaar die ons naar Jinshanling zal brengen. De bedoeling is dat de taxi de hele dag bij ons blijft; hij rijdt naar Jinshanling waar hij ons afzet. Wij gaan daar dan 10 km over de Muur lopen naar Simatai, en daar zal onze taxichauffeur dan ook zo’n 5 uur op ons wachten. Daarna brengt hij ons weer terug naar Beijing. De Grote Muur is ongetwijfeld China's beroemdste bouwwerk. Hij loopt van de zee, bij de oostelijke provincie Hebei tot aan de Gobiwoestijn, in de westelijke provincie Gansu. Hoe lang de Muur is, is niet precies vast te stellen. In China staat hij bekend als de 'Muur van 10.000 Li'. Eén Li is 500 m; 5000 km lengte dus, maar sommige boeken beweren dat de muur meer dan 6000 km lang zou zijn. In ieder geval; lang is ie. En als je van alle stenen een vijf meter hoge en één meter dikke muur zou maken, dan zou je ruim één keer rond de aarde kunnen. De Muur is gebouwd om de diverse Chinese staten te beschermen tegen invallen van nomadische ruitervolkeren uit het noorden.
6 uur. We rijden door Beijing en het is nog opvallend rustig op de
weg, wat een verademing! We kunnen er echter maar kort van genieten,
want al snel wordt het drukker, barst het getoeter weer los en raast
het verkeer door elkaar heen. Shit, nog zo’n 3 uur rijden voor de
boeg. Links en rechts halen we in, we rijden met vijven naast elkaar
op een 2-baans weg, we hebben een aantal bijna-botsingen en ik heb
de nodige tenen-knijp-momenten… Sjesus, wat een rit. Maar het kan
altijd nóg erger. We verruilen nl. onze 2-baans-weg voor een smalle
weg door de bergen, en onze chauffeur presteert het om net voor een
bocht in zijn 4 (van terugschakelen hebben ze blijkbaar nog nooit
gehoord) met een slakkengang onze voorganger in te halen. Net als we
dan naast het voertuig zitten komt er dan ineens een ander voertuig
om de hoek en moeten wij als een gek op de rem om vervolgens weer
achter onze voorganger te gaan zitten… En dit herhaalt zich dus
voortdurend. Menige keren zitten we dan ook met vier voertuigen
naast elkaar op de weg, terwijl er maar plaats is voor twee. En dan
pas op het laatste moment beslissen wie er aan de kant moet, het
lijkt wel een spel. Onze chauffeur is er overigens zeer koel onder,
af en toe belt ie met zijn mobieltje. Hij lijkt zich totaal niet
druk te maken om het verkeer. En het maakt hem ook niet uit of ie
net voor een bocht in gaat halen. Ze zeggen dat er in China de
meeste verkeersdoden ter wereld vallen, nou, ik begrijp het
volkomen!
Rondje Beijing. Au, au, au… Alles doet zeer. Het bed uit komen kost me de grootste moeite, mijn benen willen niet meewerken. Ik wist niet dat ik zoveel spieren in mijn benen had, maar ik voel ze werkelijk allemaal. Trappen loop ik af als een oud wijf, maar je moet er wat voor over hebben, toch? Vandaag gaan we voor de 2de keer naar het Tian Tan park en de Temple of Heaven. Nu kunnen we op ons gemak rondhangen in het park. Dat doen we dan ook. Daarna bekijken we de Temple of Heaven, wat we beiden een heel mooie tempel vinden. Achter het park ligt een markt waar we nog even gaan kijken en dan nemen we een taxi naar het Tian’an Men-plein. Dit is het Plein van de Poort van de Hemelse Vrede, een uitgestrekte betonvlakte in het hart van het moderne Beijing. Het plein is de traditionele verzamelplaats voor demonstraties, zoals bijv. de studentenprotesten van 1989 die op een verschrikkelijke wijze werden beëindigd. Het is inderdaad een immens groot plein! En overal staat bewaking strak voor zich uit te kijken. Midden op het plein is veel bedrijvigheid; mensen die vliegeren, Chinezen die allemaal dezelfde foto willen maken, schreeuwende verkopers en militairen die over het plein marcheren. We zien het beroemde portret van Mao Zedong en maken hier natuurlijk ook de nodige foto’s van.
Dan gaan we naar de Verboden Stad. De Verboden Stad, een 32 ha groot
gebied, werd gebouwd toen de keizer de hoofdstad in 1421 van Nanjing
naar Beijing verplaatste. Het gebied was voor het gewone volk taboe.
Helaas wordt hier aardig wat gerestaureerd en staan veel gebouwen in
de steigers voor de Olympische Spelen van 2008. Toch blijven er
genoeg mooie gebouwen over en we komen er achter hoe groot het hier
is. Steeds als je denkt aan het einde te zijn, komt er nog een
compleet nieuw plein met gebouwen. En na elk vertrek wordt het ook
steeds drukker. Met megafoons worden toeristen rondgeleid, de een
schreeuwt er nog harder in dan de ander. En waarom? Ik weet het
niet. Als ze al niet doof zijn, dan worden ze het wel. Dat verklaart
misschien het feit dat je tegen Chinezen sowieso moet schreeuwen eer
ze je horen… Als we uiteindelijk wel aan het einde zijn gekomen nemen
we de achteruitgang en besluiten we naar het Beihai park te gaan.
865 Keer hallo... Vandaag gaan we naar het Zomerpaleis. We regelen een taxi die ons daar naartoe brengt, blijft wachten en ons daarna afzet bij het Beihai park. Het Zomerpaleis bestaat uit een losse verzameling van keizerlijke tempels, paviljoenen en zalen in een park rond het uitgestrekte Kunming Lake. Ooit werd dit wonderland van adellijke extravagantie door de keizerlijke familie als zomerverblijf gebruikt. Al wachtend in de rij om tickets te kopen krijgen we voor het eerst te maken met een klein Chinees vrouwtje dat voor staat te dringen of d’r leven ervan af hangt. Ze heeft een parapluutje op tegen de zon en staat Martijn in zijn nek te prikken. Boze blikken helpen niet echt en al gauw maakt Martijn zich breder en steekt hij zijn ellebogen uit. Dat gaat mooi niet lukken, mevrouwtje! Toch blijft ze net zo lang wringen, draaien en duwen tot ze Martijn voorbij is. Maar dan is het genoeg. Martijn tikt op d’r schouder, trekt een boos gezicht, duwt het vrouwtje naar achter en bestelt 2 tickets voor het zomerpaleis. Zo. De Chinezen zelf vallen trouwens tot nu toe zeer goed mee, in tegenstelling tot de gelezen verhalen over onbeschofte Chinezen. Al spreken ze vaak geen woord Engels, ze proberen je toch meestal te helpen. En er heeft nog niemand op onze tenen gespuugd, al scheelt het soms niet veel…
In het Zomerpaleis kan je gemakkelijk een halve dag doorbrengen,
maar wij hebben helaas niet zo veel tijd vandaag (we worden om 15.30
uur opgehaald voor de treinreis naar Xi’an) en daarom besluiten we
alleen de hoogtepunten te gaan bekijken. We zien oa. de zeventien
bogen-brug, een 150 m lange brug naar een eilandje, en de Marmeren
boot.
We vertrekken met de bus naar het treinstation waar we in een theehuis gaan zitten wachten op de trein. Rond half 7 vertrekt onze nachttrein en we installeren ons op de bedden. Onze coupé bestaat uit 6 bedden, 3 boven elkaar aan elke kant. Om klokslag 10 uur gaat het licht uit en worden we geacht te gaan slapen. Geacht te gaan slapen; ja, maar werkelijk slapen; nee! Alle coupés zijn open dus hoor je wel de nodige snurkende Chineesjes rondom je. En zelfs de oordoppen van China Southern Airlines zijn niet bestand tegen het doortastende geslurp van een dorstige theedrinker om 5 uur ’s ochtends…
|
||
We lopen door de straatjes en we zien mannen onhandig liggen te
slapen in hun riksja’s, we zien piepkleine winkeltjes waar ze de
vliegen te lijf gaan door met meppers keihard op het vlees te
meppen, kleine theestalletjes en bejaarde Chinezen die rondhangen
bij een soort van speeltuin voor volwassenen. Ook zien we kleine
kindjes met luierpakjes aan waar een gat bij de billen zit. Als een
kind dan ‘moet’ dan kan ie het gewoon laten lopen. Lekker
gemakkelijk, zo op straat. Blehh…We fotograferen heel wat af en
ineens vraagt een Chinees of wij op een speeltoestel willen gaan
staan zodat hij een foto van ons kan maken! Strange… Normaal zijn
wij degenen die foto’s van Chinezen maken, nu maken ze foto’s van
ons! Natuurlijk weer een dolle boel. We worden overigens overal van
top tot teen bewonderd, blijkbaar zijn we een echte
bezienswaardigheid. Mijn blonde haren en blauwe ogen doen er nog
eens een schepje boven op. Een vreemde gewaarwording, maar onwijs
leuk!
Tijd voor de riksja-tour door de hutongs. Eenmaal fietsend nemen we
de omgeving in ons op en tegelijkertijd verbazen we ons over de
kracht van ons iele bestuurdertje. Met het grootste gemak fietst hij
ons in het rond op een gammele fiets die elk moment uit elkaar
dreigt te vallen. Al scheurend door de nauwe straatjes komen we dan
ook al snel aan bij een Chinese familie waar we een lunch zullen
krijgen. Binnen een mum van tijd staat de hele tafel vol met lekkere
gerechten en vullen we onze magen. De een wat sneller dan de ander,
aangezien nog niet iedereen de kunst van het eten met stokjes eigen
is… Het eten schiet alle kanten uit, maar belandt (soms met toeval)
uiteindelijk toch wel in het bakje. En dan heb ik het nog niet over
al die glibberige dingen die haast onmogelijk met die gladde stokjes
zijn op te pakken. Lachen, gieren, brullen dus, en stiekem zijn wij
blij dat wij thuis ook al regelmatig met stokjes eten…
’s Avonds willen we een keer de beroemde
Beijing Roast Duck gaan
eten, dit is ten slotte hét gerecht van Beijing. Op aanraden van de
Lonely Planet kiezen we voor het, naar Chinese maatstaven, chique
restaurant Qianmen Quanjude Roast Duck Restaurant en we zien dat al
veel bekende personen ons zijn voorgegaan; er hangen oa. foto’s van
George Bush, Fidel Castro en Arafat aan de muur. We moeten wel een
nummertje trekken, want het is er erg druk. Je kan zien hoe de
eenden klaar gemaakt worden en er hangt een bord waarop staat
hoeveel eenden er al gegeten zijn sinds 1864; 115.255.196! Een hele
hoop eendjes dus. Na een goede 20 minuten wachten zijn we dan aan de
beurt en krijgen we een tafel toegewezen. Natuurlijk bestellen we
een hele Pekingeend, die gegeten wordt met sojasaus en
pannenkoekjes, en nog een aantal gerechtjes. Even later komt er een
kok met een trolley de eend aan tafel snijden. Hij snijdt mooie
dunne plakken en tot onze verrassing smaakt de eend echt lekker!
Het ziet er naar uit dat we de hele Muur voor ons alleen hebben, er
is geen mens te bekennen, geweldig! Een echt wereldwonder. Het
eerste gedeelte is geheel gerestaureerd en loopt gemakkelijk weg,
hoewel ook hier behoorlijk steile stukken zijn. We lopen van
wachttoren naar wachttoren. Nog 29 te gaan volgens onze gidsen. Dan
houdt het gerestaureerde deel abrupt op. We lopen nu verder over
brokkelige Muur, de kanteel-muren aan de zijkanten zijn weggeslagen,
ook door boeren die in de loop der eeuwen steen hebben gebruikt voor
huizenbouw. ‘Kelful, kelful’, roept onze gids steeds. Hoe verder we
komen, hoe steiler de klim. Wel serieus stevig werk om te beklimmen.
Hellingen tot 70%, dus met beide handen en voeten naar boven
klauteren. Bovendien zitten er verraderlijke losse keien tussen, het
is echt goed opletten hier. We lopen over gevaarlijk smalle richels,
langs afgronden en vergeten bijna te genieten van de Muur. Mijn
hoofd is inmiddels stoplicht-rood gekleurd en als ik na een steile
klim een hoekje om kom met een nóg steilere klim in het vooruitzicht
vind ik het toch echt tijd voor een pauze. Bovendien zijn mijn benen
op de automatische piloot terecht gekomen, iets wat ook niet prettig
loopt en waardoor ik lichtelijk angst krijg van de trappen te
donderen. Wat een afzien, al die traptreden! Hijgen, zweten, puffen.
Mijn fles water met ORS-oplossing gaat in een keer op en na een paar
minuten verdwijnt het zweverige gevoel in mijn benen gelukkig weer.
Daar gaat ie weer. Een heel steil gevaarlijk stuk brokkelige Muur te
gaan, met hele hoge smalle onregelmatige treden. Alle foto- en
filmapparatuur in de rugzak opgeborgen, we kunnen rondbungelende
spullen niet gebruiken. Nu even niet. Handen moeten vrij zijn, want
het is echt handen- en voetenwerk. Ook Martijn heeft er moeite mee;
zijn hoogtevrees gaat hem parten spelen. Halverwege staat ie op een
brokkelige trap zich af te vragen waar ie in hemelsnaam aan begonnen
is, en vooral ook hoe dat ie er aan de andere kant weer af moet.
Maar ja, we zullen toch naar Simatai moeten, want daar staat onze
chauffeur ons op te wachten. Nog even doorzetten dus. Na vandaag kan
ik waarschijnlijk geen trap meer zien...
Na nog een paar zeer zware trajecten hebben we het ergste gehad en
na een tijdje komen we bij Simatai waar we opnieuw moeten betalen om
over de Muur te lopen. Onze gidsen verlaten ons en ze vragen ons een
boek te kopen van de Chinese Muur. Dat doen we dan maar en we nemen
afscheid. Het stuk Muur bij Simatai is geheel gerestaureerd en
hoewel het soms ook steile stukken bevat, is het een stuk prettiger
en gemakkelijker lopen dan het traject Jinshanling-Simatai. Geen
losliggende stenen of afgebrokkelde gedeeltes meer. Wat een
verademing! Ook hier zijn weer geen mensen en hebben we de Muur nog
steeds voor ons alleen, iets wat we allebei super vinden. We
genieten van de uitzichten, de Muur slingert mooi over de toppen, en
dan wordt het tijd om naar Simatai te gaan. We moeten nog een
hangbrug over aan het einde en ook hier staat weer een bewaker die
enkele yuans wil ontvangen voor het passeren van de brug. Moeten we
dadelijk soms ook betalen om weer van de brug af te moeten? Gelukkig
valt het mee. Na de brug krijgen we nog een kort steil stukje
omhoog, waar Martijn weer even moet slikken om zijn hoogtevrees te
overwinnen. Uiteindelijk lopen we nog een stukje verder naar de
andere kant van Simatai, totdat we niet verder kunnen. De Muur is
daar heel erg slecht, smal en gevaarlijk en is daarom ook verboden
terrein. Een geweldige ervaring rijker stappen we na zo’n 5 uur weer
in onze taxi. Op naar het volgende avontuur; hoe overleven we de 3
uur durende taxirit terug naar Beijing…
