Home  |  Welkom  |  Route  |  Reisverslag  |  Foto's  |  Film  |  Info  |  Contact      

    Beijing  |  Xi'an  |  Chengdu  |  Panzhihua  |  Lijiang  |  Dali  |  Shilin  |  Yangshuo  |  Hong Kong  |  Guangzhou

Na de uitgebreide foto- en filmsessie (we moeten er geld voor gaan vragen!) lopen we wat door de gezellige straatjes met vele winkeltjes. We besluiten naar de Drie Pagodes, het symbool van Dali, te lopen. De grootste van de drie is 72 m hoog en telt 16 lagen. Uit de verte zien de Pagodes er mooi uit, maar we hebben gelezen dat ze nauwelijks een bezoek waard zijn. We kopen dus geen tickets, maar besluiten de omgeving rond de Pagodes eens te gaan verkennen. Ook hier wordt duidelijk dat Chinezen erg van muren bouwen houden, want er is een immense muur om de Pagodes heen gebouwd, zodat het lastig wordt de Pagodes te fotograferen. We lopen door de smalle straatjes in de omgeving en genieten van de dingen die China tot zo’n typisch land maken; we zien offerplaatsjes, wierookstokjes, nieuwsgierige kindjes, smerige openbare toiletten, bebloede kraampjes met hompen vlees en rijst wat midden op de weg uitgestald is. Maar geen Drie Pagodes, die zitten nog mooi verstopt achter de muur. We zien een enorme hoeveelheid grote spinnen boven ons hoofd hangen en meteen krijg ik overal jeuk en voel ik van alles... Gauw doorlopen! Uiteindelijk slagen we erin de Pagodes vast te leggen en met een voldaan gevoel lopen we weer terug naar het centrum.

It's a rainy day!

Vandaag willen we met de stoeltjeslift de bergen in gaan naar de Zonghe Tempel, dan willen we een wandeltocht maken van zo’n 10 km naar een andere berg, waar de Gantong Tempel is. We nemen daar dan de kabelbaan naar beneden.

De bergen liggen wel grotendeels in de wolken, maar we blijven optimistisch en denken dat het straks wel open zal trekken. Dus lopen we te voet naar de stoeltjeslift en eenmaal daar komt er een man op ons af met tickets. We willen een enkele reis, omdat we niet van plan zijn met de stoeltjeslift terug te gaan. Maar volgens deze man is dat niet mogelijk; je kan alleen retourtickets kopen. Nou hebben wij zelf gelezen dat je ook enkele reizen kon kopen, dus we vertrouwen de man voor geen meter. Wie weet wat er nog meer niet klopt van zijn kaartjes. We lopen dus door en kopen onze, jawel, enkele reis-tickets aan een loket. Hmm, oplichten is hier dus ook aan de orde.

We stappen de stoeltjeslift in en als we net op weg zijn begint het te miezeren. Onderweg komen we honderden graven tegen en eenmaal boven zijn we al behoorlijk nat geworden.

We bekijken de tempel, maar echt heel bijzonder is het allemaal niet. We wegen af of we toch die 10 km gaan lopen met dit weer, aangezien we de verregende trekking van Thailand nog in gedachten hebben, maar bij navraag blijkt het pad goed begaanbaar te zijn. Geen kolkende steile glibberpaden, dus gaan we op weg.

De route is mooi, en tussen de bergen stijgt een mysterieuze damp op. Van het uitzicht over het meer zien we niet veel door de bewolking. En nog steeds regent het. Even verderop ligt een groot rotsblok op het pad, we kunnen er amper langs. Ik weet niet wanneer het stuk rots naar beneden is gekomen, maar het ziet er allemaal redelijk recent uit. Het zou maar naar beneden komen, net als je er loopt… Als we ongeveer halverwege zijn dan komen we langs het enige eetkraampje langs de route en nemen we wat te eten. We zitten nog maar net, als dan de regen met grof geweld uit de hemel klettert. We denken op dat moment nog dat het maar een bui is, dus al schuilend smullen we van ons eten. Helaas houdt de bui maar aan en aangezien we nog 5 km moeten lopen, gaan we toch maar weer van start. Echt leuk is het niet meer, mijn broek is doorweekt en ook mijn schoenen zijn soaking wet. De lonely planet is inmiddels 2 keer zo dik geworden en we hopen dat onze fotoapparatuur droog genoeg zit.

Eindelijk komen we dan als verzopen katjes aan bij de Gangtong Tempel. We hebben geen zin meer om die te gaan bekijken en dus nemen we linea recta de kabelbaan naar beneden. Doppelmayr gelukkig. (Voor de niet-wintersporters onder ons; een kabelbaan van een Oostenrijkse fabrikant die erg goede en vooral degelijke liften maakt.) In een mum van tijd zijn we beneden en even later zitten we verkleumd en nat in een taxi op weg naar een warme douche.

Vandaag hebben we een excursie geboekt naar het Erhai meer. Het Erhai meer is 40 km lang en herbergt zo’n 50 soorten vissen. Eerst rijden we met een bus naar het plaatsje Xizhou, een Bai-dorp 24 km ten noorden van Dali, waar een marktje is. Het is er een drukte van jewelste, allemaal vrouwtjes met manden die spullen komen kopen voor de rest van de week. We slenteren wat over het marktje en als we bij het vlees komen zien we een hoop zielige diertjes dicht opeengepakt in veel te kleine roestige traliekooitjes. Angstig te wachten tot ze als voedsel worden bereid. Ik dwing mezelf om er niet al te veel bij na te denken, wat soms best moeilijk is.

Daarna mogen we kijken hoe de Bai-minderheden leven. We lopen een poort door en staan midden op een binnenplaatsje. Er leven zo’n 20 families tezamen in woninkjes rondom de binnenplaats. Ze hebben een keukentje, kippen, eenden en varkens en zelfs een huiskat, helaas aan een touwtje vastgebonden aan een kast. Over het algemeen ziet het er redelijk goed uit, maar we beseffen wel hoe luxe we het in Nederland hebben.

Midden op de weg zijn een paar Chinezen bezig de rijst uit de planten te krijgen. Dit keer niet slaand met de hand, maar met een machine! Deze mensen hebben het blijkbaar beter voor elkaar en de rijstkorrels vliegen ons om te oren.

Van Xizhou rijden we met de bus verder naar een plaats waar we op de boot gaan, een haven kan je het niet noemen. We hadden gehoopt op mooi weer, zodat we lekker op het dek van het zonnetje en het meer konden genieten, maar zoals wel vaker tijdens onze reis zijn de weergoden ons vandaag ook niet gunstig gezind. We moeten het doen met een grauwe bewolkte lucht, regen en een donker en ruw meer. We moeten een uur varen naar het dorpje Wase, en door het deinen op de golven krijgen we al snel wat witte gezichtjes te zien. Na een niet al te mooie tocht komen we bij Wase, waar vandaag ook een markt is. We willen eerst wel wat gaan eten (God weet wat we op de markt nog tegenkomen, en dus willen we wel al een gevulde maag hebben…) maar kunnen niet veel vinden. We belanden even later in een huisje waar je kennelijk ook wat kan eten en we bestellen door gerechten aan te wijzen op een andere tafel of in de keuken. Aangezien het er wel allemaal primitief uitziet hier gaan we vandaag voor ‘safe’. Uiteindelijk zitten we dan met een paar borden met rijst, tofu en noodles voor onze neus…

Na het eten slenteren we nog wat over het marktje en tot onze verbazing zien we een tandarts die in iemands mond aan het peuteren is… Zomaar zittend op een krukje aan de kant van de weg. Even verderop zien we een kapper, die ook al midden op de weg iemand aan het knippen is. Haren vliegen in het rond, lekker langs het kraampje met voedsel… Varkens komen ondersteboven aan een paal gebonden voorbij, kippen worden een meter hoog op elkaar gestapeld achterop een fiets. We kijken onze ogen uit en we vallen van de ene verbazing in de andere; het is hier echt een compleet andere wereld!

Vorige  Naar boven  Volgende