26 augustus
Luxe op de camping!

Om 6 uur gaat de wekker. Haastig zoeken we al onze spullen bij elkaar die overal in het huisje verspreid liggen (wel handig zo’n tent; je kan onmogelijk iets vergeten) en we lopen richting truck. Snel even ontbijten en om 7.30 vertrekken we richting Tshipise, Zuid-Afrika.

Bij de grens sluiten we aan in een lange rij en uiteindelijk staan we weer, wat stempeltjes rijker, op Zuid-Afrikaanse bodem. De bushplaswc’s zijn voorbij, de winkels liggen weer vol en we zien voor het eerst een heleboel auto’s met sleurhutten rijden!

Rond half 2 stoppen we in een dorpje waar we tijd krijgen om te lunchen, geld te pinnen en boodschappen te doen en om 15.00 uur moeten we weer klaar zijn. Dat is anderhalf uur. Bijna de hele groep vlucht meteen de vreetschuur in, maar wij vinden geld pinnen even belangrijker en regelen dat eerst. Daarna doen we snel boodschappen om vervolgens in rap tempo een hamburger naar binnen te werken. De rest van de groep zit er ook nog steeds en enkelen bestellen op hun gemak nog een tweede drankje. Naief als wij op dat moment nog zijn denken we dat zij geen geld en boodschappen nodig hebben...

Het is 15.00 uur en wij zijn helemaal klaar. Maar, en daar komt het, nu moet iedereen nog pinnen en boodschappen doen en Wijnand is zo ‘aardig’ om iedereen even naar de pin en de winkel te brengen. En daar zitten wij dan duimen te draaien in de truck terwijl iedereen alsnog zijn ding doet. Hebben we daar nou zo voor moeten haasten...? Fijn geregeld allemaal en nou weet ik weer precies waarom wij groepsreizen liever mijden.

Ik heb het vandaag dan ook helemaal gehad en om het nog even completer te maken; vanaf Maun lopen we al tegen Elbie te zeggen dat wij de avondgamedrive in Kruger willen doen. Deze gamedrive zit vaak vol en moet dus op tijd besproken worden. Volgens Elbie geen probleem en daar gaan we dan maar vanuit. Vandaag, een dag voordat we in Kruger zijn, vertelt ze doodleuk dat alles in Kruger vol zit en dat we dus geen gamedrive kunnen doen! We balen als een driedubbele stekker en dan vooral omdat we het al tig keren tegen Elbie gezegd hebben. We besluiten dan ook om, als we eenmaal op de camping in Tshipise zijn, zelf maar eens te gaan bellen voor een avondgamedrive. Hoewel we Elbie op zich wel geloven, denken we dat er maar beperkte plaatsen zijn en dat ze het niet kan maken ten opzichte van de groep om 2 mensen wel te laten gaan. Zoiets van; óf de hele groep óf niemand, of iets dergelijks.

Eenmaal op de camping aanbeland slaan we de lonely planet erop na en bellen we vanuit de receptie naar Pretoriuskop restcamp voor een gamedrive. En guess what? Plek voor 2 personen! Al onze gegevens worden genoteerd en de gamedrive wordt een feit. Wel vreemd natuurlijk, maar onze dag is weer goed en uitgelaten vertellen we Elbie dat we plek hebben. Ze vindt het raar dat er nu wel plek is en vraagt ons het stil te houden. Nou, zo veel animo was er niet voor de avondgamedrive, dus niemand zal er rouwig om zijn.

We lopen wat rond over de camping en we zien hier weer de leuke blauwbal-aapjes rondlopen. Het is een mooie camping en het valt op dat er heel veel caravans en campers staan. We zitten duidelijk weer in de bewoonde wereld! We lopen ook nog even naar de hete bron, maar deze valt erg tegen zo met een lelijk hek eromheen. De camping ligt bij warmwaterbronnen en ook het zwembadwater is lekker warm. De douches moeten dus ook wel warm zijn, verwacht ik zo, en als ik de doucheruimte bekijk is dit wel de mooiste en grootste die we gehad hebben! Er is niemand en dus het ideale tijdstip om te gaan douchen; niemand die in je nek staat te hijgen, niemand om voor te haasten en dus is het lekker genieten van een lange, warme douche...

Intussen is Martijn druk bezig zijn tas om te spitten; hij is zijn hoofdlampje kwijt. Net nu we een paar dagen geleden onze 2 reserve hoofdlampjes en onze zaklamp hebben geruild tegen onze giraffe... Zal je altijd zien. Waarschijnlijk ligt ie nog mooi in het huisje bij Matopos. Zo’n tent is toch wel wat vriendelijker voor je spullen...


27 augustus
Race tegen de klok

Vandaag vertrekken we om 7.30 uur. Het wordt een redelijk lange reisdag en we staan natuurlijk onder druk omdat we om 17.00 uur klaar moeten staan voor onze avondgamedrive. Elbie verzekert ons dat we het wel redden qua tijd, maar ik zie de bui al hangen dat er weer van alles gebeurt vandaag. Zo moet Wijnand tijdens onze lunch in het stadje Tzaneen op zoek gaan naar een nieuwe accu voor de truck, precies zo’n lekker momentje om alles in de soep te laten lopen. Toch loopt alles volgens plan en verschijnt Wijnand met 2 nieuwe accu’s en ook nog wel binnen de tijd!

Uiteindelijk staan we dan op tijd bij Pretoriuskop Restcamp bij de receptie. Elbie gaat ons inchecken en Wijnand komt even later terug met de mededeling dat als er nog meer mensen op de avondgamedrive willen, er nog 3 plaatsen zijn. Dat wordt dus loten onder de rest van onze groep.

Maar het zit me niet helemaal lekker en ik zeg tegen Martijn dat ie ook maar even naar de receptie moet lopen om te vragen of onze reservering wel goed is doorgekomen. Zo gezegd, zo gedaan en even later komt Martijn terug met de mededeling dat onze reservering niet door was gekomen (hoe is het in hemelsnaam weer eens mogelijk?) en dat er dus nog maar 1 persoon mee kan. Vervolgens gaat hij betalen en stelt hij onze plekjes veilig, volkomen terecht naar onze mening. Zoveel animo was er nu ook weer niet voor de gamedrive, en wij zijn er nota bene al vanaf Maun mee bezig! Er wordt dus maar opnieuw geloot.

Nou, en dan leer je je groepsleden wel kennen, hoor! Opmerkingen als ‘Ik vind dat Martijn en Lonneke ook opnieuw mee moeten loten’ en ‘Maar wij hebben ook al gereserveerd via email’ zijn niet van de lucht. En dat terwijl niemand van te voren had aangegeven deze gamedrive te willen doen...

Sterker nog; er is een mogelijkheid om een gamedrive met de eigen truck te doen, maar als blijkt dat er een zwembad op de camping is verkiezen sommigen (en dan vooral diegenen die het hardst schreeuwden) het zwembad boven de gamedrive... daar zitten ze dan, die ‘diehards’.

Al met al maken we ons er niet meer druk om en staan we voor vijven klaar met een ondertekend formuliertje over risico, bladiebladiebla. Onze avondgamedrive kan beginnen! Voor onze vakantie woedden er flinke branden in Kruger en al snel wordt duidelijk wat deze branden hebben aangericht; alles is zwart en afgebrand en ik kan me niet voorstellen dat hier nog veel wild te vinden is. Heel grote delen zijn finaal afgefikt en veel dieren hebben het daardoor moeilijker, erg sneu. Vooral als je weet dat de branden aangestoken zijn door een geschifte medewerker van Kruger die ruzie had met zijn vrouw en uit onvrede 7 branden stichtte... Ja, ook in Afrika heb je ze; die maffe lui.

We rijden in een redelijk grote jeep en al snel zien we de eerste kudu’s, bokjes en olifanten verschijnen. De zon gaat al bijna onder, waardoor fotograferen lastig wordt, maar eigenlijk is het wel veel spannender zo. De jeep is uitgerust met een paar flinke lampen en overal zien we oogjes opdoemen. We zien hippo’s en zelfs een aantal zeldzame katachtigen, waaronder de serval, maar helaas weer geen luipaard.

Dan zien we iets wat we nog niet gezien hebben; onder een luid kabaal rennen er een aantal gevlekte hyena’s over de weg. Helemaal niet bang voor ons blijven ze aan de kant van de weg staan en kijken brutaal onze kant op. Erg leuk om deze beesten nu ook eens te zien en na ze een tijdje bewonderd te hebben rijden we weer verder. Een hele tijd zien we niets meer om dan ineens weer allerlei groene oogjes in de verte te zien. Ten slotte zien we nog een paar neushoorns die elkaar aan het uitdagen zijn en voordat we het beseffen is het al bijna half 9. Tijd om terug te gaan dus. Voldaan keren we dan ook terug op de camping, waar een inmiddels koud geworden maaltijd op ons staat te wachten.


28 augustus
Big five op een dag

Vandaag moeten we toch echt een luipaard zien, want anders hebben we de big five niet compleet gemaakt deze vakantie! Vol goede moed beginnen we dan aan ons laatste gamedrive-avontuur, vooral op zoek naar het luipaard. Om 6.30 uur zitten we dan ook al helemaal gesetteld in de truck; wij zijn er klaar voor!

Al snel zien we, ja alweer, leeuwen en ook deze keer zijn ze actief. Ze spelen en rollen wat over elkaar, maar ook dit keer zijn ze wel wat ver weg om een mooie foto te kunnen maken. Zo, de eerste van de big five. Even verderop loopt een neushoorn en dat is dan de tweede van de big five. We zien een honey badger, een beest wat vreselijk taai is; zelfs leeuwen krijgen hem niet kapot. Maar we zien ook de gebruikelijke impala’s, kudu’s, wrattenzwijntjes, bavianen, hornbills in allerlei varianten, een plat gereden slang en nog veel meer beessies.

Dan krijgt onze chauffeur/gids een bericht door dat er een luipaard gesignaleerd is bij een groepje impala’s. Dus wij er naartoe, wachtend op de ‘attack of a leopard’, camera gericht op de plek waar het luipaard zou moeten zitten en met filmen begin ik ook maar vast, je weet nooit of ie ineens uit de bosjes schiet... Helaas, na enige tijd te hebben gewacht houdt het luipaard het voor gezien en loopt weg. Ik slaag er nog net in een glimp van zijn vacht op te vangen, maar dit is niet echt mijn idee van een luipaard zien. Nee, ik bedoel natuurlijk een luipaard in een boom, pootje links naast de tak, pootje rechts naast de tak...

En alsof we op onze wenken worden bediend zien we even later een luipaard in een boom ‘hangen’; pootje links, pootje rechts. Alleen, tsja het is moeilijk om ons tevreden te stellen, wel wat ver weg. Shit. We proberen zo goed als het kan het prachtige beest vast te leggen, maar dat valt niet mee op deze afstand met een 2,5 kg wegende lens in een bewegende auto...

‘Hierdie alleenlopers is die grootste van Afrika se gekolde katte. Luiperds is stil, sku diere en vokaliseer met ’n skor rasperhoes wat met tussenpoze herhaal word. Hulle beweeg met een stadige slenterstap of kan met lang spronge weghardloop. Hulle bespied graag soggens of laat in die middag van hoë uitkykpunte af die omgewing vir prooi. Hulle verkies woude en heuwelagtiger gebiede met rotspunte en schuilplekke. Die luiperd se krag blyk duidelik uit die gewoonte om baie swaar prooi hoog on boomtakke op te sleep buite bereik van ander aasvreters.’

Maar dit was dan wel eindelijk het luipaard, nummer 3 van de big five van vandaag!

En nu moeten we natuurlijk wel de hele big five op één dag te zien krijgen, dus gaan we nog even op zoek naar de buffel en de olifant en stiekem ook nog naar een luipaard die wat dichterbij ligt (3 keer is scheepsrecht, toch?). De buffel en de olifant zien we uiteindelijk nog, maar we moeten het doen met onze luipaard-op-afstand. Ach, ons hoor je niet klagen, hoor...

Langzaamaan keren we weer terug naar ons kamp en we kunnen wel stellen dat dit een succesvolle gamedrive is geweest en vooral het luipaard was een goede afsluiter van onze vakantie!

’s Avonds hebben we een bonte avond waarbij er o.a. gezongen wordt en Elbie laat ons versteld staan van een erg mooi gedicht dat ze zelf gemaakt heeft, genaamd ‘Gister was ek in Afrika’;

sand sand sand sand

gister was ek in Afrika

sand sand sand sand

ek het deur haar plooie gegly
deur valleie en berge
ver pad gery.

sand sand sand

gister was ek in Afrika
ek het in haar kos geknoei - lekker!!

"DIE SMAAK VAN AFRIKA"

ek het in haar water gaan roei
en die Njami Njami toegelaat
om my skrik te maak

gister was ek in Afrika

my hand vroetel aan haar kuns
en my vel gloei van haar son

gister was ek in Afrika

sy het my van vryheid geleer
vry het ek deur haar lug gesweef
en weggebreek in haar water

Sy het haar kinders buite laat speel
en die koning van die bosveld rustig
na n koelte in Moremi vir my lense, gelei.

gister was ek in Afrika

gemsbok
springbok
impala en gnu,
Herero vrouens en
swakopmund se owambo

Gister was ek in Afrika

sy het my sweet geeis op Dune 45
en my asem gesteel by Fishriver Canyon
Die son was warm maar

die reen
die koue
die droogte
en die mense

het die skildery voorberei vir my
en ek het die vasgevang

digitaal
dvd
stil

gister was ek in Afrika

Ek het in haar sand gespeel
my tent opgesit teen haar voete
en snags gele en luister hoe sy stories vertel
gister was ek in Afrika

my melkwit hande het bruin geword

en wat was
en wat moet wees

het sy bepaal.

gister was ek in Afrika

en vandag keer ek terug huistoe
curios in my hand
en Afrika in my hart.

29 augustus
De laatste loodjes...

Vanaf vandaag niet meer kamperen; het was onze laatste nacht in de tent en we ruimen onze tassen in voor de vlucht van vanavond. We vertrekken om 7.00 uur en na zo’n 400 km rijden komen we aan in Johannesburg. Een deel van de groep gaat naar Soweto, maar wij houden het bij wat shoppen in de shoppingmalls rondom het vliegveld. We pikken wat terrasjes en voordat we het beseffen is de groep al weer terug en gaan we gezamenlijk eten. Ons laatste avondmaal.

Daarna worden we bij het vliegveld afgezet en nemen we afscheid van Wijnand en Elbie. Het is tijd om in te checken en als wij aan de beurt zijn moeten we onze spullen op een weegplaat zetten. 10 kg te veel! Dat kan nooit. We hebben dan wel een giraf van zo’n 10 kg extra, maar er zijn veel spullen achter gebleven en onze tassen waren op de heenweg al lang niet zo zwaar. Maar goed, als zij vinden dat we te veel hebben dan betalen we toch wel effe wat bij voor de giraffe? Dus wij weer uit de rij en we sluiten aan bij een andere balie. Of we even willen dokken. Geen probleem, doen we wel even, wat zijn de kosten? En vanaf dat moment wordt het even wazig voor mijn ogen; de vriendelijke medewerkster aan de balie haalt vast een grapje met ons uit; hoor ik dat nou goed? Haha, wat een lol. We vragen het nog eens en met een serieuze blik maakt ze ons nu nog eens duidelijk dat er helemaal niets grappigs aan is. Of we even 35 euro per kg overgewicht willen betalen. Ok, even rekenen; 10 x 35 euro = 350 euro om onze giraffe naar Nederland te krijgen? Martijn staat al in de startblokken om het beest te bombarderen tot brandhout als ik rustig begin te bedenken hoe we dit op kunnen lossen. Ik bedoel we hebben toch niet voor niets zoveel moeite voor ons girafje gedaan? Nou zal ik hem meekrijgen ook en ik loop in gedachten mijn tas nog eens na wat ik eruit kan gooien. Maar een paar t-shirtjes doen natuurlijk ook niet echt veel als je 10 kg te veel hebt en ik bedenk me dat ik misschien wel heel veel kleding over elkaar aan kan gaan doen, die gooi ik in het vliegtuig dan wel weer in de bagagebakken.

Martijn heeft inmiddels een beter idee; hij gaat mensen van onze groep vragen of we daar niet wat bij kunnen doen, er zijn ongetwijfeld mensen die nog lang niet aan de maximale toegestane 20 kg komen. Maar helaas, de hele groep is inmiddels al door en er is niemand meer te bekennen. Wij zijn een van de laatsten die inchecken.

Dan ineens, verschijnen er 3 Nederlandse jongetjes met een vader en na een vluchtige check zien we dat ze alledrie maar een heel klein tasje als bagage hebben. We spreken de vader aan met ons verhaal en ook hij vindt het bedrag onwerkelijk hoog. Hij vindt het goed als we de bagage delen met de jongens en zo leggen we even later met zijn vijven (de vader blijft in Zuid-Afrika) onze bagage op de weegplaat. Resultaat; 88 kg met vijven, dus onder het maximum gewicht (wat 100 kg mocht zijn). We moeten wel met zijn vijven inchecken bij de balie en weer worden onze tassen gewogen. Ik begin een sterk vermoeden van oplichting te krijgen als ik zie dat er geen enkele tas op de band ligt en de weegschaal toch 6 kg aangeeft... Ja, zo kom ik ook wel aan die 10 kg overgewicht, ja. Thuis maar even checken.

Met al het gedoe rondom het inchecken hebben we haast geen tijd meer en moeten we al vrij snel boarden. We zitten officieel niet naast elkaar, maar met enige wisseltrucs in onze groep zitten uiteindelijk alle stelletjes naast elkaar in het toestel. We vertrekken laat, pas om 23.30 uur, maar eigenlijk vinden we zo’n nachtvlucht best fijn, aangezien de tijd dan veel sneller gaat. Hoewel slapen niet echt gaat dromen we wat weg over de afgelopen weken die veel te snel voorbij zijn gevlogen.


30 augustus
Nederlandse bodem

Ja, het is weer zover; Schiphol komt in zicht en om 10.00 uur landen we weer op Nederlandse bodem. We zijn weer terug van weggeweest, het afkicken kan weer beginnen... *zucht*...

PS. Voor de nieuwsgierigen onder ons; we hadden helemaal geen overgewicht!

Vorige  Naar boven