17 augustus
Van de kou naar de warmte

Om 7.00 uur vertrekken we en rond 9.00 uur staan we aan de grens van Botswana. Hier mogen we uiteraard weer de gebruikelijke grensformulieren invullen. We worden vrij vlot doorgestempeld om Namibië uit te komen en rijden de paar honderd meter door niemandsland naar de grenspost van Botswana. Hier mogen we ook weer formulieren invullen en weer een stempeltje rijker mogen we de truck weer in voor nog eens een paar uur hobbelen.

Onderweg dromen we wat weg totdat Wijnand ineens hard remt. Wachtend op de klap zet ik me schrap, maar de klap blijft uit. Wel zien we ineens een jonge kudu over de weg rennen met twee honden er achteraan; de kudu beland in een hek en de honden grijpen de kudu... tsja, dit is dan toch wel de minder leuke kant van de natuur.

We rijden door en doen toch wel wat langer over de 700 km dan gepland en daarom rijden we meteen door naar het vliegveld in Maun voor de vlucht over de Okavango Delta.

De Okavango Delta in Botswana is de grootse binnenlandse delta ter wereld. Dit enorme moerasgebied wordt gevoed door de Okavango, een 1600 km lange rivier die ontspringt in het hoogland van Angola en uitmondt in de Kalahari. De Okavango gedraagt zich tot in het uiterste noorden van Botswana als een normale tropische rivier. Maar dan stuit zij op een zogenoemde ‘panhandle’ en vertakt in tal van stromen. De hierdoor gevormde binnenlanddelta (15.000 km2) is de grootste ter wereld en bestaat uit een systeem van rivierarmen en stroompjes, beboste eilanden, riet-, lelie- en papyrusvelden, grasvlakten en savanne. Redenen voor de vertakking zijn het egale oppervlak, de zanderige ondergrond en het geringe verval van slechts 16 m over de laatste 200 km. Het water doet er een half jaar over om vanuit Angola naar de zuidelijkste punt van de delta bij Maun te komen. Dit heeft tot gevolg dat het zuidelijk deel van de Okavango Delta de enige plaats is met een omgekeerd seizoen; juist in de droge tijd is de delta op zijn natst. Het water dat de delta binnenkomt is ongewoon puur vanwege het gebrek aan landbouw en industrieën langs de Okavango.

Om 16.00 uur gaan we met zijn vijven aan boord van een klein cessna vliegtuigje. We stijgen op en al meteen is duidelijk dat dit geen rustig vluchtje gaat worden; we hebben erg veel last van de wind. De delta vanuit de lucht bekijken is heel mooi en al gauw zien we de eerste dieren onder ons voorbij schieten; drinkende buffels, olifanten die waden door het water, giraffes, bokjes en zebra’s. Eilandjes, rivierstroompjes, moerassen en binnenmeren. En vooral ook veel groen. Voor de dieren moet het vast een paradijsje zijn!

Als de vlucht bijna ten einde is zijn we blij dat we het vliegveld weer in zicht hebben. Zo turen door een zoeker van een videocamera doet geen wonderen voor je als het vliegtuigje zo onrustig vliegt...

Eenmaal op vaste bodem zijn we de ‘bijna-misselijkheid’ al snel weer kwijt al zien we nog wel een paar spierwitte gezichten beteuterd langs de kant zitten. Die hebben blijkbaar nog meer last gehad.

We rijden naar onze camping en overal waar we kijken zien we lieve ezeltjes; Maun word dan ook wel Donkey-city genoemd. Eenmaal op de camping beland zetten we snel onze tent op (we raken geoefend!) en schuiven we aan bij het eten. De jakhalzen die we eerder over de campsite hadden lopen hebben we nu verruild voor honden en de restjes eten worden dan ook vrolijk door Wijnand (en mij) uitgedeeld.

En het moet even gezegd; de temperatuur is hier zeer ok, dus geen koude nachten meer!


18 augustus
‘Leipe mocro’-tocht

Jaja, vandaag gaan we, voor zover we die nog niet van de truck hadden, een houten kont krijgen! Na gisteren de Okavango Delta vanuit de lucht bekeken te hebben gaan we dat vandaag doen vanaf het water; in uitgeholde boomstammen gaan we door de delta varen, dan gaan we te voet naar de hippo’s lopen, lunchen en vervolgens weer terug in de mokoro. Vooral dat lopen tussen het wild vind ik wel wat spannend, hoewel de mokoro’s bij nader inzien ook niet zo degelijk lijken te zijn. Na een goede 2 uur rijden komen we aan bij de plek waar we te water gaan.

Ik heb nog de neiging om een slanke kleine pooler uit te kiezen, aangezien we niet te veel gewicht willen hebben, maar veel keus hebben we niet; een vrouwtje heeft al bepaald dat ze ons wil hebben. Even later zitten we dus met zijn tweën in een boomstam en worden we voortgeduwd door een vrouwtje met een lange stok. Hoewel het erg rustgevend is voelen we beiden dat onze achterwerken het zwaar zat gaan krijgen en ik zie Martijn al van de ene bil naar de andere switchen. Met beleid uiteraard, anders liggen we om en dat willen we natuurlijk niet hebben met onze foto-apparatuur die we na lang wikken en wegen toch maar mee hebben genomen (gelukkig wel in een waterdichte zak). Nooit gedacht dat zo’n uitgeholde boomstam zo onstabiel zou zijn; bij de minste beweging kapseizen we al bijna en krijgen we water binnen. Echt relaxed is het dus niet en na alle soorten standjes al geprobeerd te hebben zijn we blij als we weer even de benen kunnen strekken op vaste bodem.

Op naar het volgende avontuur; te voet naar de hippo’s! Aangezien we daarvoor door de bushbush moeten lopen zouden we ook wel eens ander wild tegen kunnen komen. Vlug blader ik door ons wildlife-boekje en mijn oog valt op het kopje 'wat te doen als je oog in oog staat met een leeuw'; “Kijk de leeuw strak aan en begin hard te schreeuwen. Ren niet weg, want dan wordt zijn jachtinstinct geprikkeld en zal hij je zeker bespringen. Loop vervolgens rustig naar achteren, terwijl je hem strak aan blijft kijken en af en toe tegen hem schreeuwt. Het dier zal door het voor hem onbekende gedrag in verwarring raken en zal uiteindelijk zijn interesse verliezen en ervandoor gaan." Dat hoop je dan.

Ok, even een opsomminkje maken: wilde beesten, wandelingetje, geen wapens... Is dit verstandig? Ach, de gidsen schijnen zich geen zorgen te maken. En dus kuieren wij maar achter de rest aan. We moeten in een lang lint lopen en voorop, achterop en in het midden loopt een gids. Duidelijk niet geheel op mijn gemak kijk ik om me heen, toch wel raar om zo hier te lopen. En voordat ik tijd heb om verder na te denken staat de groep stil en moeten we snel terug lopen. Mijn hart slaat over. Het blijkt dat er zeer dichtbij (lees: andere kant van het bosje) een olifant staat te eten! Zo’n groot beest en je ziet hem gewoon niet, ook al iets wat redelijk beangstigend is... We moeten stil zijn en de spanning in de groep is voelbaar. We lopen in een boog om de olifant heen en lopen uiteindelijk snel door.

Ondertussen heb ik spijt van het feit dat ik mijn teva’s heb aangedaan (op aanraden van Elbie) want ik heb al ontelbaar veel doorns in mijn voeten gehad en zelfs het savannegras steekt overal doorheen. (Om maar te zwijgen over de zwarte voeten die na 3 dagen boenen en schrobben nog steeds zwart bleven...)

Na zo’n 3 kwartier te hebben gelopen komen we aan bij de hippopool. We hebben geluk volgens de gids want er zijn er nu drie in het water.

‘Seekoeie is 'n rivierbewoner wat bedags naby water bly en snags die water verlaat om te wei. Hulle word ook in damme gevind. Seekoeie is grasvreters. Op hulle nagtelike togte trap hulle breë voetpaaie oop. Hulle merk hul gebiede deur die mis met die stert stukkend te slaan en te sprei. Een kleintjie word in afgesonderde rietbeddings naby water gebore na 'n draagtyd van agt maande.’

Af en toe komen er een paar koppen omhoog en iedereen staat gereed met zijn camera voor het gewilde plaatje; nijlpaard met open bek. Helaas voelen de dieren zich blijkbaar erg op hun gemak, want de open bek blijft uit. Die moeten we dus in de herkansing gooien! De beesten maken wel een leuk geluid; het lijkt net of ze ons uitlachen. ‘Hahaha’, gaat het zo af en toe en al laten ze zich niet zo heel goed zien, horen kunnen we ze dus wel. Na deze eerste ontmoeting met hippo’s gaan we weer aan de wandeling terug beginnen. In de verte zien we nog een paar olifanten maar verder hebben we (helaas of gelukkig?) geen ‘close encounters’ meer.

Na onze lunch zoeken we het ‘planken-reet-bootje’ weer op en kunnen we weer zo’n anderhalf uur ‘genieten’ van de mokoro-tocht. Uiteindelijk staan we dan, met pien in de kont, weer bij de jeeps en kunnen we nog 2 uur terughobbelen naar ons kamp...


19 augustus
Close encounter

Wederom gaat de wekker vandaag vroeg. We maken ons klaar voor de gamedrive in Moremi NP. We herhalen nog even de instructies, geen felle kleren aan, en kijken of de rest van onze groep zich daar ook aan heeft gehouden. Hmm, niet iedereen is gehuld in safarikleuren en even staan we voor de lastige keuze om nu juist niet of juist wel bij de felgekleurde personen te gaan zitten. In het laatste geval heb je natuurlijk wel meer kans op een ‘close encounter’. Maar we kiezen voor de verstandigste optie en stappen niet bij de ‘kleurtjespersonen’ in de jeep. Zo, nou kan er vandaag niets meer misgaan. Toch?

Na zo’n ruim 2 uur gereden te hebben in een open jeep zijn we inmiddels allemaal veranderd in deelnemers aan een noordpoolexpeditie; dik ingepakt, capuchons op, dekens over de knieën. Wat een wind en wat een kou zo ’s morgens vroeg! Uiteindelijk komen we verkleumd bij de southgate van Moremi aan, maar omdat het nu droge tijd is zijn de dieren allemaal naar het noorden getrokken waar meer water is. We hebben dus nog zo’n 2 uur te rijden voor we het eerste wild zien.

De eerste dieren die we zien zijn een paar struisvogels die over de weg lopen en vanaf dat moment wordt het een film die aan ons voorbij trekt. Olifanten kruisen ons pad, olifanten nemen een stofbad, olifanten takelen bomen toe en olifanten verorberen takken en bladeren. Verder zien we natuurlijk weer de gebruikelijke bokjes, zebra’s, bavianen en de leuke ‘blauwbal’-aapjes die, om de vrouwtjes te lokken, felblauwe ballen hebben met een felrood piemeltje. En dan gaan ze vooral zo wijd mogelijk met de poten zitten zodat ze hun gevalletje goed kunnen tonen...

Bij een waterpool aangekomen zien we waterbokjes, nijlpaarden en een grote vogel die we wel eens van wat dichterbij willen bekijken. Onze gids wil er blijkbaar een mega-close up van maken en rijdt nog verder dan de bedoeling is en ja hoor, we zitten vast met ons voorwiel en de jeep slaat af. Na een paar pogingen om de jeep weer aan de praat te krijgen lijkt onze jeep inmiddels verzopen en hij wil niet meer starten. Ok, we staan hier in the middle of nowhere en naast ons water met hippo’s en drinkende olifanten. Hmmm. Wat nu? Gelukkig zien we in de verte de andere jeep met de rest van onze groep aankomen en we gebaren dat we in de problemen zitten. Eenmaal bij ons aangekomen barst het gekakel los; hier zo’n 100 meter vandaan ligt een groep van 7 leeuwen! Ok... Even op een rijtje zetten; we staan hier met een kapotte auto, rechts van ons een aantal hippo’s, recht voor ons een olifant en op 100 meter afstand een groep leeuwen??? Spannend zo’n gamedrive.

Onze chauffeur staat wat onder de motorkap te loeren, maar het is duidelijk dat ie er geen kaas van gegeten heeft. De chauffeur van de andere wagen komt ook even een blik werpen, maar samen weten ze nog minder dan mijn linkerteen (en geloof me dat is weinig) en vanaf dat moment wordt deze gamedrive gebombardeerd tot een waar avontuur...

We moeten uitstappen en dus staan we met 9 personen midden in de savanne. Ergens herinner ik me vaag de woorden “het is strikt verboden om uit je auto te stappen” maar daar lijkt onze gids zich niets van aan te trekken. Eén geluk; het is maar goed dat we niet bij de kleurtjespersonen in de jeep zijn gestapt... Iedere jeep die voorbij komt wordt vervolgens aangehouden (en er rijden er ook zo veel), maar niemand weet raad.

Ondertussen is de andere chauffeur zo aardig om met onze groep in zijn wagen even naar de leeuwen te rijden zodat wij ze ook kunnen zien. En zo stappen we in de auto op weg naar de leeuwen. Ze liggen pal langs het pad waar we op rijden en we stoppen op een afstand van een paar meter. Het mannetje laat ons even een gevaarlijke tandenrij zien, maar hij eindigt zijn boze blik in een slome geeuw. Gelukkig zijn ze lui en het gros ligt lekker te slapen in de schaduw van de bomen. Eén leeuwin is wel alert; zij houdt haar ogen continu gericht op een paar giraffen die nieuwsgierig op een afstandje staan te kijken, maar wijselijk niet dichterbij komen. Wat ontzettend gaaf om ze zo van dichtbij te kunnen zien en ik moet zeggen dat ze er redelijk aaibaar uitzien, zo liggend in aandoenlijke houdingen. Zo wrijft er een met zijn poot over zijn snuit, ligt er een lekker op haar rug en een ander heeft zich half tegen een boom aan genesteld. Net een stel poesjes. Onze camera’s maken overuren en na een paar minuten hebben we meer dan 200 foto’s van ze geschoten. Van 7 leeuwen in verschillende poses...

Vol adrenaline keren we weer terug naar de rest van onze groep en blijkbaar is het probleem met de auto voorlopig nog niet opgelost. De nog rijdende jeep duwt de onze uit het gat en daarna moeten we allemaal mee helpen de auto te duwen, maar de motor slaat nog steeds niet aan. We krijgen een sleepkabel van een aardige voorbijganger te leen, want zelfs dat hebben onze chauffeurs niet in de uitrusting zitten. Dan ineens is er een man van het park met een (volgens Martijn gave) jeep, hij kijkt een keer onder de motorkap en ziet meteen wat het probleem is. Een man met kennis dit keer. Vervolgens krijgt onze chauffeur een flinke uitbrander waarom we in hemelsnaam met zo’n gare bak aan het rijden zijn en waarom hij helemaal geen communicatiemiddelen in zijn jeep heeft zitten. De man is duidelijk ‘not amused’ en wij kunnen hem alleen maar gelijk geven. Wat een stelletje idioten en wat een gare bak hebben we onder onze kont...

Met een draadje wordt het probleem vervolgens in een minuutje opgelost en de jeep kan er weer voor jaren tegenaan. Waarschijnlijk net zo lang als het draadje het vol houdt. Ach ja, Afrika...

We vervolgen onze tour en we gaan de leeuwen nog een keertje bekijken. Onze chauffeur denkt iets goed te moeten maken en wil ons een zeer ‘close encounter’ kado doen. Dat blijkt als hij bijna over een paar leeuwinnen rijdt en verschrikt springen ze op. Wat is dit nu weer? Had hij ze niet gezien ofzo? Dan rijdt hij van de weg af en rijdt nog verder richting leeuwen; we naderen tot op een meter afstand! En alsof dat nog niet genoeg is, begint hij ze te jennen met gas geven. De leeuwen raken duidelijk geïrriteerd en wij inmiddels ook. Wij willen helemaal die beesten niet verstoren, maar gewoon lekker lui slapende leeuwen fotograferen. Vonden we hem net al een idioot, hij heeft zichzelf inmiddels opgewerkt tot über-idioot. Wat als nu de auto afslaat en weer niet wil starten? Staan we voor de verandering stil TUSSEN de leeuwen. En meneer de chauffeur zit veilig in zijn cabine, wij zijn de hapklare brokjes...

Ik ben blij als de auto het blijft doen en we de leeuwen weer achterlaten, naar mijn idee is onze chauffeur in alle opzichten onverantwoord bezig en ineens is de gamedrive een heel stuk minder leuk geworden. De pech met de auto heeft ons ruim een uur gekost en dus moeten we na de late lunch nog flink doorrijden om het park op tijd te kunnen verlaten. Het wordt al schemerig als we nog steeds op zandpaden rijden en ineens beseft onze chauffeur dat we wel eens geen licht zouden kunnen hebben. Ach ja, dat kan er dan ook nog wel bij. Hij controleert de lampen en tot onze opluchting hebben we wel licht, weer een meevaller. Helaas blijkt het wel heel weinig licht te zijn en daarom rijden we, de ezels ontwijkend, erg langzaam over de weg. Na nog zo’n uur rijden in het pikkedonker arriveren we weer op onze camping, waar Elbie vol ongeloof onze verhalen aanhoort.


20 augustus
Overal wild

Vandaag rijden we naar Kasane, een flinke afstand van zo’n 600 km. We hebben problemen met de accu. De truck wil niet starten en met zijn allen (lees: de mannen) moeten we hem aanduwen. Na een stevig duwtje in de rug doet hij het, gelukkig. We zijn amper op weg en onze gamedrive is in volle gang; links staat een olifant, recht voor ons steken giraffes over en rechts een sabelantilope. En dat gewoon tijdens onze rit van A naar B, niks geen park of reservaat dit keer. Voor het eerst mogen de dames ook niet te ver weg voor de nodige bosplasjes omdat het te gevaarlijk is. Maar ach, inmiddels zijn we volleerde bosplassers, dus wat minder privacy langs de kant van de weg kan er dan ook wel bij...

Ineens zien we een heleboel gieren zweven in de lucht, er moet een dood dier liggen. En ja hoor, langs de kant van de weg ligt een dode zebra, onze eerste roadkill dus die we zien! Honderden gieren storten zich op de zebra en het is werkelijk één grote schranspartij; de gieren zitten helemaal in de zebra gekropen en krioelen over elkaar om ook een hapje van die smakelijke zebra te bemachtigen. Het is een smerig gezicht, maar daarentegen ook erg fascinerend...

Eenmaal aangekomen in Kasane, rijden we eerst het stadje in om te pinnen en om Afrikaanse randen en euro’s om te wisselen naar Amerikaanse dollars, iets wat zeer moeilijk gaat en behoorlijk wat tijd kost. Daarna rijden we door naar de camping. Na jakhalzen, honden en bavianen op de campings gehad te hebben gaan we hier voor het serieuzere werk; Elbie waarschuwt ons voor olifanten op de camping...

We zoeken dus maar een strategisch plekje voor onze tent op; zo veel mogelijk olifant-proof, alhoewel zo’n olifant waarschijnlijk niet echt tegengehouden wordt door een simpel hekje...

’s Avonds is het pillentijd! Vandaag beginnen we met onze Malaronepillen tegen malaria (voor Vic Falls), maar eerlijk gezegd heb ik nog geen mug gezien deze vakantie...


21 augustus
Chobe gamedrive en boottocht

Al weer een vroege dag; om 5.45 uur begint onze gamedrive door Chobe NP. Martijn en ik hadden al besloten alle gamedrives te doen die we konden doen en lange tijd zag het er naar uit dat wij de enige geinteresseerden waren. Was er dus eerst weinig animo voor deze gamedrive, Elbie was er nl. niet echt enthousiast over, vandaag zijn we met zijn vijftienen op weg naar het wild. Hoezo kuddedieren...?

Gelukkig hoeven we vandaag niet zo ver te rijden om bij de ingang van het park te komen, dus onze gamedrive kan meteen al beginnen! Langs de weg staat een reusachtige kudu heel trots te poseren, maar het is nog donker en dus krijg we hem niet fatsoenlijk op de gevoelige plaat vastgelegd. Jammer.

Chobe is ongeveer 11.700 km2 groot en heeft geen omheining. In 1939 werd het beschermd gebied. Chobe is vooral bekend om het grote aantal olifanten dat hier leeft; er leven in dit park meer dan 50.000 olifanten! Kuddes kunnen soms uit meer dan 100 olifanten bestaan. Door het park lopen twee rivieren, de Chobe en de Linyanti.

We zijn net het park binnen of onze chauffeur krijgt een melding van zoals hij zelf zegt; iets speciaals. (Gelukkig hebben we nu wel een gids met een bakkie!) Hij trapt het gaspedaal wat verder in en een paar minuten later sluiten we achteraan in een rij van auto’s, allemaal wachtend op dat ’ene speciaals’. De gids laat ons nog even in spanning, maar als we langzaam dichterbij komen zien we waar het om draait; leeuwen! Geen mannetje dit keer, maar wel welpjes! Ze zijn in tegenstelling tot de leeuwen van Moremi erg actief en speels en ze rollen met zijn allen door het zand. Helaas zijn ze nog wel erg ver weg en is het ook nog net iets te donker om goede foto’s te maken. Maar even later krijgen we de hulp van de zon die net opkomt en de leeuwen krijgen een gouden gloed. Net als de meesten fotograferen we er op los en volgen we de capriolen van de kleintjes op de voet. Een dapper konijn laat zijn snuffert even zien en voordat we het beseffen rennen er 4 leeuwen achter het beessie aan, gaaf! Ze stuiven weg, maar het konijn weet uiteindelijk te ontkomen. Hè, wat jammer nou.

We laten de leeuwen achter en rijden weer verder. Ineens weet onze gids zich als een ware speurneus te ontaarden en gaat op onderzoek uit. Hij vertrouwt het niet. Een vogel die hoog in een boom zit maakt een bepaald geluid en dat doet hij alleen als er een leeuw, een slang of een luipaard in de buurt is. Aangezien we nog geen luipaard hebben gespot, zou het wel errug gaaf zijn als we die hier nu tegen zouden komen. We blijven even wachten, de chauffeur rijdt wat op en neer, maar na een kwartier houdt hij het voor gezien. Nou, we kunnen in ieder geval vertellen dat we een ‘bijna-luipaard’ hebben gezien.

Nog steeds geen luipaard dus, maar wel wordt het vierde lid van de Big Five nu ook gesignaleerd; de buffel, al staat ie nogal verscholen achter een ‘bossie takkies’. Verder zien we nog het gebruikelijke; bokjes, giraffes, wrattenzwijntjes en vogels maar verrassend weinig olifanten. Raar, als je weet dat er nou juist hier zo veel zouden moeten zitten.

Rond 9 uur arriveren we weer bij ons kamp en ik heb het gevoel dat ik er al een hele dag op heb zitten, maar we hebben nog een hele dag te gaan! We schuiven voor de tweede keer aan bij het ontbijt en smikkelen van de zelfgemaakte tosti’s die we maken op de nog gloeiende kolen en warme as van het kampvuur van gisteravond. De rest van de dag kunnen we luieren, zonnen en lezen totdat we om 3 uur worden opgehaald voor de boottocht over de Choberivier, een must volgens Wijnand.

Na een paar uur relaxen hebben we dat ook wel weer gezien en we zijn blij dat we op weg kunnen gaan voor de boottocht. Eenmaal aangekomen bij het water blijkt dat we met nog een paar andere groepen op de boot moeten. Het is behoorlijk heet en ondanks dat we op het water zitten is er maar weinig verkoeling van de wind. Wel alles binnen boord houden want de krokodillen schijnen hier groter te zijn dan in de Okavango en onderschat vooral ook de humeurigheid en gevaarlijkheid van die schattige hippo's niet... Nee, een zwemtochtje zie je hier niet zitten.

Heel veel verschillende vogels (zoals de bee-eaters en visarend), waterbokjes, olifanten, een sabelantilope, apen en krokodillen trekken aan ons voorbij. En vooral ook heel veel nijlpaarden die tegen het einde van de dag uit het water komen. De buffel hebben we eindelijk op fotografeerafstand, maar het nijlpaard met open bek blijft ook deze keer uit, jammer! Het is een erg mooie boottocht waarbij we heel veel wild zien en we sluiten af met een drietal olifanten die door de rivier waden (de kleinste gaat helemaal onder!) en een hele mooie zonsondergang.

Vorige  Naar boven  Volgende